Ten opzichte van eerder werk is The Promethean Legacy een stuk melodieuzer en dat komt vooral door het gebruik van meer keyboards en minder grunts. Hierdoor ontstaat de originele mix van gloom, gothic en progressieve metal met mannelijke en vrouwelijke vocals waar Tragodia zo prat op gaat. Naar mijn idee een ietwat rustigere versie van bands als Beseech en Amorphis.
Dit album is in de handen geweest van de welbekende en competente MIka Jussila van de Finnvox Studios, dus ik snap niet waarom de zang dan zoveel zachter staat ten opzichte van de rest. Hierdoor worden de teksten meer gefluisterd dan gezongen, wat jammer is aangezien zangeres Valentina en zanger Carlo elkaar mooi aanvullen in hun duetten. Muzikaal gezien klinkt het als een goed verzorgd en doordacht geheel met sterke en strakke drumpartijen.
Het enige nummer waar nog iets van is blijven hangen na verschillende keren luisteren is Elegy Of The Restless en dan ook niet meer dan een enkele zin uit het refrein. Dit maakt gelijk mijn mening over The Promethean Legacy duidelijk: het is niet echt onaardig tijdens het luisteren, maar weet alsnog geen echte indruk op mij achter te laten.
Tracklist:
1. I, Decline
2. The Wreck Of Hope
3. Forsaken Dreams
4. Love Among The Ruins
5. Icons In A Wasteland
6. Elegy Of The Restless
7. Deep Space Confine
8. Downfall Of The Ancients
9. Of Beauty And Tempest
