De klassieke line-up debuteerde met Rust In Peace, het meest progressieve en in technisch opzicht indrukwekkendste album dat het geesteskind van Mustaine heeft voortgebracht. De eerste helft van deze langspeler is nagenoeg volmaakt. Holy Wars... The Punishment Due en Hangar 18 bieden de ultieme combinatie van technisch vernuft en melodie. Het gitaarspel van Mustaine en Friedman is hier van een buitenaardse schoonheid. Hoewel het magistraal opgebouwde Five Magics minder bekend is, staat het voor mij op gelijke voet met de beide openingssongs. Opnieuw een nummer waar ik geen genoeg van kan krijgen. Tussendoor maakt het relatief eenvoudige Take No Prisoners zijn naam waar door een slagveld aan te richten, zonder kans op genade.
De tweede helft van Rust In Peace is nog altijd zeer goed, maar raakt me minder dan de songs op Kant A van de vinyl uitvoering. Het technische machtsvertoon gaat op Kant B namelijk enigszins ten koste van de pakkendheid, de teksten zijn minder interessant en het afgeknepen stemgeluid van Mustaine begint gaandeweg het album lichtjes te irriteren. Toch vegen deze songs gemakkelijk de vloer aan met het merendeel van de retro thrash bands die tegenwoordig uit alle hoeken en gaten te voorschijn komen. Het korte, door basgitaar gedomineerde Dawn Patrol zorgt voor afwisseling en een luchtige noot, ondanks de mistroostige tekst.
De onontkoombare conclusie is dat Rust In Peace in de verzameling van iedere metalfan thuishoort. Bij de aankomende concerten zal ongetwijfeld weer een aantal songs van deze klassieker de revue passeren. Alleen met het navolgende Countdown To Extinction zou het legendarische viertal dit album mijns inziens nog overtreffen. Het is maar afwachten of Chris Broderick de roep om de terugkeer van Marty Friedman en de klassieke line-up helemaal kan doen verstommen.
Tracklist:
1. Holy Wars... The Punishment Due
2. Hangar 18
3. Take No Prisoners
4. Five Magics
5. Poison Was The Cure
6. Lucretia
7. Tornado Of Souls
8. Dawn Patrol
9. Rust In Peace... Polaris
