De naam van zanger Doogie White (die de vertrokken Tony Martin vervangt) trok mijn eerste aandacht; na de release van zijn geweldige Cornerstone-album was ik erg benieuwd naar deze release. Empire is aan zijn vierde album toe, en kent naast Doogie nog oprichter en gitarist Rolf Munkes (en niet Ralf, zoals ik vaker lees), bassist Neil Murray en drummer Mike Terrana.

De vergelijking met Cornerstone gaat dus niet op. Het album begint wat aan de zwaarmoedige kant in muzikaal opzicht en ik vind de nummers niet echt bij Doogie passen. Bij Mother Father Holy Ghost en Tahigwan Nights (voor mij het hoogtepunt op het album) krijg ik het idee dat er eindelijk iets staat te gebeuren. Gelukkig is dat ook zo, en volgen er een aantal zeer prettig in het gehoor liggende nummers, met overigens lekker gitaarwerk van Munkes, en met een tempo wat toegankelijker is voor de gemiddelde rocker dan het begin deed vermoeden.

Het leek even een valse start te worden maar al met al ben ik gedurende 48 minuten redelijk tevreden met wat ik heb gehoord. De muziek (maar dat is niet verbazingwekkend) ligt af en toe tegen Rainbow, Dio en Whitesnake aan (en met Tahigwan Nights zelfs tegen Alcatraz) dus voor Doogie-fans en fans van de genoemde bands is dit een must.

Tracklist:
1. Chasing Shadows
2. The Alter
3. Mother Father Holy Ghost
4. Sail Away
5. Child Of The Light
6. Tahigwan Nights
7. Maniac Messiah
8. Angel And The Gambler
9. A Story Told
10. The Rulers Of The World