Eigenlijk kan ik hier gewoon mijn review van het debuut Never To Play The Servant hier kopiëren en plakken, want de inhoud is eigenlijk hetzelfde. Zo is drijvende kracht achter Shatter Messiah nog steeds Curran Murphy die ooit gitaar speelde bij Nevermore en Annihilator. En klinkt zanger Greg Wagner nog steeds als Warrel Dane én klinken de songs nog steeds alsof ze left-overs zijn van een Nevermore schrijfsessie.

Maar ook deze acht nieuwe songs zijn goede left-overs. De metal klinkt doordacht, er komen tal van goede gitaarsolo’s lang en de refreinen blijven wederom hangen. God Burns Like Flesh is dan ook een goed album, maar het klinkt toch allemaal té vertrouwd in de oren. En als je naar een onbewoond eiland wordt gestuurd en maar één keuze mag maken, neem ik toch nog altijd veel liever Dead Heart In A Dead World mee dan een Shatter Messiah album. Heb je echter totaal schijt aan dit originaliteit / kloon / diefstal kritiekpunt dan heb je aan God Burns Like Flesh een lekkere echte pówer metal opus die nog altijd stukken beter is dan die vreselijke Freedom Call-achtige kloonbands.

Tracklist:
1. Idolater
2. God Burns Like Flesh
3. Pathway
4. Stripped Of Faith
5. Dirge Of The Christ
6. Buried In Black
7. This Is The Day
8. Tomorrow Immortal