Het nieuwe album van Bishop Of Hexen, The Nightmarish Compositions had zo in ons sprookje van vroeger gepast. Een sprookje waar we nu niet om naar zouden kijken, maar die ons gedurende de kindertijd geheid geheel had opgeslokt. Een sprookje over geesten, spookjes, vriendelijke skeletten die een kleine kaars aansteken en ons een rondleiding door een spookhuis geven, waarbij we vriendjes maken met het driekoppig hondje van de eigenaar, waar je dwars doorheen kan kijken.
Kortom, enigszins eng, doch vriendelijk. Denk maar aan "The Nightmare Before Christmas", The Nightmarish Compositions had daar zo de soundtrack van kunnen zijn. De muziek weerspiegelt magie en roept onmiskenbare beelden van wezens en monstertjes die het liefst in het donker leven en als eng beschouwd dienen te worden, maar in wezen geen kwaad in de zin hebben.
Symfonische black metal it is. Nouja, met black metal heeft Bishop Of Hexen weinig te maken, maar als je het beestje al een naam moet geven, zou dit het meest logische zijn. En dat het de symfonie is die de boventoon voert, had u ongetwijfeld al uit de inleidende woorden kunnen opmaken. Snaren en trommels zijn haast bijzaak, ze vormen het kale karkas dat door de toetsen en de vocalen tot een uitbundig, duister muzikaal bal wordt gepromoveerd.
De toetsen, die doen muzikaal dis zo'n beetje alles. Ze dreigen, ze vloeien, ze stoten donkere klanken uit waarin lichttwinkeltjes opvlammen, ze leiden u door ondergrondse gangen, maar niet vochtig en vol ratten, maar netjes onderhouden en voorzien van schedelvormige kandelaars met druipkaarsen er in. De muziek van Bishop Of Hexen heeft op deze manier iets gemoedelijks over zich.
De stem doet de rest. Deze lijkt het sprookje verbaal te leiden met de daarbij behorende intonaties. Gefluister, gekrijs, geschreeuw, en cleane zang die een hoffelijke klank over zich tracht te leggen.
Voor liefhebbers van "sprookjesmetal" zal Bischop Of Hexen een waar spektakel worden. Wel is het jammer dat The Nightmarish Compositions niet echt een doel heeft (hoewel de intro en outro wel een begin en een eind suggereren), en er nummersgewijs ook niet ergens naartoe gewerkt wordt. De nummers gaan op den duur op wel erg op elkaar ljiken omdat tempo, opzet, melodie en sfeer onderling nauwelijks verschillen. Iemand die dus imuun is voor deze sferen en met een kritisch ooor te werk gaat, zal zich daar gauw aan kunnen storen. Maar gij die in de overdaad aan aimabele duisternis verdrinkt en niet op details let, zal er genoeg plezier aan onttrekken.
Persoonlijk blijf ik deze keer geheel neutraal. De opzet is u in geuren en kleuren uit de doeken gedaan, u rest het eindoordeel, dus doe uw best.
Tracklist:
1. Unveil The Curtain Of Sanity
2. Eyes Gaze To A Future Foreseen
3. A Serpentine Crave
4. Sleeping By Nightmares
5. Self Loathing Orchestration
6. Spiritual Soul Sunset
7. The Somber Grounds Of Truth
8. Stride The Corridors Of One's Mind
9. Velvet Demise
10. Dreaming...Damentia
.jpg){kind=small}
