De nieuwe Necrodeath, 100% Hell, is een old school thrash metalalbum, hier en daar een vermoeden van black, wat death, dat zich niet bepaald onderscheidt door verrassende zaken. Het album biedt aardig voorspelbare nummers, met een toch wel herkenbaar Necrodeathgeluid.
Necrodeath is een aardig bekende in onze wereld. De band doet zijn ding al vanaf 1985 en doet het met hardnekkigheid. Ik geef ze groot gelijk. Necrodeath kent een trouwe kring van fans bij wie de band niet stuk kan, tenzij men ineens het licht, genaamd “experiment” ziet. De muzikale formule is rotsvast en daarom bulkt het voor veel luisteraars ongetwijfeld van de voorspelbare momenten.

De jaren van ervaring, zowel in de studio als op het podium, druipen ervanaf bij de Italiaanse drieëenheid en wat overblijft is: je houdt ervan of niet. Niet meer, niet minder. Necrodeath is, nogmaals, een band die leeft van geijkte paden en beproefde recepten.
Voor 100% Hell geldt: een album waar je, als je er zin in hebt, een hoop plezier aan kan beleven. Met het verstand op nul. Veel thrashy riffs werden in 1985, 1986 ook gebruikt en ze lenen zich uitstekend voor een potje nekontwrichting en hersenschudding. Tijdloos. Voor de een saai en de ander kan niet zonder.

Ik persoonlijk vind het jammer dat men niet wat meer peper in de anus heeft gestopt, voor 100% Hell werd opgenomen, want wat meer vuur had wel gemogen. Niks mis met voorspelbaarheid, maar dat moet worden goedgemaakt door middel van puur geweld en muzikale terreur. Daar is nu geen sprake van. De boel klinkt wat te gewoontjes. De routine voert de boventoon. Aan enthousiasme zal het bij de heren van Necrodeath niet ontbreken, want dan zou men allang gestopt zijn.
Het is puur de brute kracht, de toediening van adrenaline waar het aan schort. 100% Hell is een cd waarop wat betreft speltechniek en songwriting niks aan te merken valt.
Het zou ook wat zijn. Elf jaren van bestaan gaan niet onopgemerkt voorbij, uiteraard. Men kent de kneepjes van het vak overduidelijk.

Dus: 100% Hell klinkt oké, maar het is het net niet. Maar liefhebbers van Necrodeath bij uitstek zullen zich met de nieuwe ongetwijfeld wel raad weten en mij willen ophangen.

Tracklist:
1. February 5th, 1985
2. Forever Slaves
3. War Paint
4. Master of Morphine
5. The Wave
6. Theoretical and Artificial
7. Identity Crisis
8. “Beautiful-Brutal” World
9. Hyperbole
10. 100% Hell