Mijn waarde lezer, laten wij het vandaag maar eens over een andere boeg werpen. Nu de dagen lang en licht zijn, de lucht zwoel en mugrijk en kleren aan uw rug en achterste kleven, lijkt het mij toepasselijk om een review in termen van romantiek neer te zetten. Hoewel beurs gemepte lijken juist onder deze weersomstandigheden het beste ontbinden en het hardst stinken, is de cd die ik u vandaag wil voorstellen niet op een vuilnisbelt vol vleesjattende ratten op te scharrelen. En dat biedt zo plotsklaps open deuren.

Het Franse gezelschap van Yorblind debuteerde vorig jaar met hun melo-Scandinavisch klinkende Melancholy Souls. In Noorwegen opgenomen, in Zweden gemasterd, authentieker recht kun je zo`n geluid nauwelijks verlenen. En ja, eerlijk is eerlijk, Yorblind wurmt zich prima in de spleet der typische Scandinavische melodie, waarvan ik u de defenitie voor het gemak onthoud. Wel noem ik In Flames, Soilwork, Dark Tranquility en Eternal Tears Of Sorrow.

Hoewel albumnaam en meeste nummertitels een neerslachtig voorkomen doen opwekken, is het geluid eerder romantisch dan angstzweetuitbrekend. Melodie is sowieso altijd goed voor een veren kussen in plaats van een onbedekte baksteen, zeker in het melodeath genre, en ongewtijfeld kunt u allen beamen dat romatiek veelal hand in hand gaat met een duistere hemel met enkel een bundel maanlicht dat een onbekend pad, slechts plaatselijk verlicht. Op deze manier kan het geluid van Yorblind wel ademen en leven, of leven en ademen. De donkere klanken van Melancholy Soul scheiden tegelijkertijd behoorlijk zoete sappen af.

Deze cd bevat zo`n beetje en ongeveer alle ingredienten voor een hartverwarmende nacht vol metalen hartstoscht en passie. Snoeiharde gruntklanken die plots maken voor een kreunende cleane stem, vrij zwaar en hypnotiserend (New Life), een bombatisch en vol voorkomen van instrumenten en stemmen (Regret), mierzoete, vloeiende en haast omarmende passages vol tedere instrumenten (Place Of Death, Tortured Souls) en als een zwoele vrouwenstem (Forget) zich aandient is de cirkel gesloten. Uiteraard worden al deze elementen vasthandig begeleid door harde deathmetalklanken (hoewel deathmetal in pure vorm uiteindelijk wel schittert door afwezigheid), zodat de meeste nummers (het instrumentale titelnummer daargelaten) alsnog een vrij robuste klank weten te behouden maar zonder in het brute te vervallen.

Vervelend muziekje? Nee, dat niet. Een hoogvlieger is deze cd zeer zeker niet, daar dit wel degelijk met het "been there, done that"-syndroom kampt. Scandinavische melodeath produceert op dit gebied al jaren niks nieuws meer waardoor u echt een liefhebber der genre moet wezen, wilt u hiermee optimaal uit de voeten kunnen. Objectief genomen is Melancholy Soul zeker niet slecht opgezet en uitstekend geproduceerd, zodat er, behalve misschien op een wat lange duur na, weinig aangemerkt kan worden. De rest is uwes.

Volgende keer weer lijken.

Tracklist: 1. Hybrid
2. Tortured Souls
3. Place Of Death
4. Melancholy Souls
5. Regret
6. Devil's Garden
7. New Life
8. Sorget
9. Spirit's War
10. Fucking Sickness
11. Rejection
12. Lost Dream