Ihsahn (Vegard Sverre Tveitan) zal natuurlijk altijd vooral bekend staan als de creatieve helft van het legendarische black metal zwaargewicht Emperor. Zijn progressieve muzikale visie ging zich door de jaren heen telkens meer in Emperor’s sound manifesteren, met als hoogtepunt het eclectische Prometheus: The Discipline of Fire & Demise, dat hij in principe in z’n eentje schreef.

Sinds het heengaan van Emperor heeft Ihsahn niet stilgezeten. Samen met vrouw Heidi Tveitan leverde hij in 2004 onder de naam Peccatum nog het uitstekende Lost in Reverie af, en nu is daar dan zijn eerste échte solo-album, voor het gemak maar uitgebracht onder zijn ‘artiestennaam’ Ihsahn. Als liefhebber van des man’s meer recente werk waren mijn verwachtingen voor The Adversary hooggespannen. Volledig terecht, blijkt na beluistering.

Bij het horen van opener Invocation leg ik meteen een link met de progressieve structuren van het laatste Emperor-album Prometheus. Die plaat heb ik destijds helemaal grijs gedraaid, dus het doet me deugd dat Ihsahn onder zijn eigen naam die sound verder uitwerkt. Softere stukken worden afgewisseld met passages waarin stevige gitaren, blastbeats en duistere vocalen hoogtij vieren. Ook Panem et Circenses en het agressieve And He Shall Walk in Empty Places zal liefhebbers van de latere Emperor zonder meer aanspreken.

Met Called by the Fire begeeft hij zich meer op prog-terrein. Ihsahns liefde voor Mercyful Fate krijgt hier ook de kans om zich te openbaren, door middel van korte heavy metal-achtige stukjes en King Diamond-achtige hoge uithalen.
In Homecoming horen we zang van niemand minder van Kristoffer Rygg (aka Garm), wat ik als Ulver-fan als een aangename verrassing beschouw. Dit nummer behoort tevens, samen met de theatrale ballad Astera ton Proinon, tot de rustigere momenten van het album.

Over het algemeen valt te zeggen dat The Adversary een dynamisch album is, waarop duidelijk elementen van Emperor en Peccatum terugkeren, naast meer complexe progressieve structuren. Niet beperkt door de kaders van zijn vorige bands, krijgen deze hier eindelijk kans om zich volledig naar Ihsahns zin in het geheel te manifesteren. Zo ook zijn zangtalent, die vooral in het grootse The Pain is Still Mine tot het uiterste gedreven wordt.

De productie is prima en over het drumwerk van Asgeir Mickelson (oa Borknagar, Vintersorg en Spiral Architect) hoef ik natuurlijk geen opmerking te maken. Uitstekende plaat van een visionaire muzikant, die wederom aantoont dat er wel degelijk leven is na Emperor.

Tracklist:
1. Invocation
2. Called by the Fire
3. Citizen
4. Homecoming
5. Astera ton Prionon
6. Panem et Circenses
7. And He Shall Walk in Empty Places
8. Will You Love Me Now?
9. The Pain is Still Mine