Hoewel deze jongen zich nog altijd graag stort in een beukende pot black metal en op een ander moment graag los gaat op een stuk scheurende heavy metal, moet ik zeggen dat een progressief uitstapje er ook wel ingaat. U kent dat wel, in de rustige momenten des levens waarop zwartgalligheid wel het laatste is waarop u zit te wachten. Welnu, het moment was daar dat weer eens zo'n heerlijk progressief metalschijfje in de brievenbus viel.

Betreffende band is het Finse Malpractice met onder andere een ex-lid van To/Die/For in de gelederen. Men brengt een heerlijk recept van een stevige rock 'n metal bodem gekruid met de nodige progressieve elementen. Een album dus dat niet 1 2 3 alle puzzelstukjes op de plaats doet vallen. Geenzins een probleem, laat u namelijk lekker achterover zakken en geniet van de uiterst relaxte tonen die deze Finnen u voorschotelen.

Haaks op de complexe muziek staat de zang. In de meeste gevallen wanneer het een progressieve metalband betreft komen we in aanraking met een zanger die stembanden in zijn tenen lijkt te hebben zitten. Dit is niet het geval. Mika Uronen heeft een relaxt stemorgaan waarmee soms zelfs commercieel klinkende tonen worden voortgebracht. Op andere momenten trekt hij een wat rauwere rockscheur open en juist op die momenten bevalt hij mij het best. Een ander verschil met veel progressieve bands is dat het zenuwachtige effect uitblijft. Hoewel de band naar hartelust experimenteert met vreemde songstructuren en aparte solo's, moet toch gezegd worden dat alles past in het geheel. Nergens klinkt de band geforceerd en dankzij de uitstekende instrumentbeheersing klinkt alles vloeiend en zeer ontspannen.

Ook deze band ontkomt trouwens niet aan het feit dat men weer vreselijk Fins klinkt. Het gitaargeluid, de keyboards en de productie zijn onmiskenbaar Fins. Niet verwonderlijk gezien de afkomst, maar het is een constant terugkerende factor bij vele bands uit dit land.
De productie is overigens prima en elk nummer kent z'n eigen kwaliteiten. Goede zang, virtuoos spel, zeer sterke melodielijnen en een nette productie zijn dus kernwoorden voor deze band.

De liefhebbers van progressieve rock en metal weten genoeg en kunnen voor de verandering zich eens overgeven aan deze buitengewoon boeiende en relaxte plaat. Verwacht geen vreemde uitspattingen die de nekharen overeind doen staan of over the top experimenten. Gewoon een zeer degelijke schijf die weer eens wat biedt binnen het progressieve genre.

Bent u dus net zoals deze zwartgeblakerde ziel eens toe aan enige verlichting, dan is aankoop van deze 2e Malpractice plaat verplicht. Wat kent het leven toch mooie momenten, zucht.

Tracklist
1. Assembly Line
2. Colours in Between
3. The Industry
4. The Long Run
5. Divided
6. Expedition
7. Circles in the Sand
8. Fragile Pages