Wie van kille, razendsnelle black metal in de trant van Setherial en Thy Primordial houdt, kan moeiteloos toehappen bij dit behoorlijk om zich heen slaande schijfje. Ashcloud is weliswaar pas het tweede volledige album van deze Zweden (na het in 1998 verschenen en mij verder onbekende Porphyrogenesis), maar klinkt alsof de band al jarenlang stevig op dreef is. In acht nummers wordt het gaspedaal bijna voortdurend ingetrapt, maar door de transparante, ietwat klinische productie (wat bij dit soort bands een pluspunt is, aangezien het geheel tot een ondefinieerbare brij zou worden gereduceerd bij een zwakke productie) en de sterke, ijzige riffs, weet Blot Mine de aandacht voortdurend vast te houden.

Met name het eerder genoemde Setherial heeft haar sporen op de sound nagelaten, wat niet zo gek is wanneer men zich bedenkt dat drie ex-leden van die band Blot Mine hebben opgericht. Met Dead Centre en Evil Intent maakt de band meteen duidelijk wat de bedoeling is: tempo maken en geen ruimte voor compromissen laten! Pas bij Right of Way komt er wat tijd vrij voor midtempo-ritmes, maar eerlijk gezegd zijn we dan ook meteen bij het minste nummer van Ashcloud aangekomen. Het beste nummer heet Where Space and Time Collide, waarin furieus drumwerk wordt gecombineerd met slepende gitaarriffs, het nummer een groots en episch karakter meegevend.

Hoewel we geen wereldwonderen van Blot Mine hoeven te verwachten, zal deze rechttoe-rechtaan vorm van ongecompliceerde, rossende black metal nog zeker genoeg liefhebbers hebben. Wie van bovengenoemde bands houdt, kan dan ook zonder twijfel toehappen.

Tracklist:
1. Dead Centre
2. Evil Intent
3. Right of Way
4. Luminous Bodies
5. Ashcloud
6. Gynocide
7. Where Space And Time Collide
8. Bolted Down (And Dying)