Wie had er nou gedacht dat er nog een nieuwe cd van Stratovarius zou komen met Timo Kotipelti als zanger? Na een aantal rake klappen met Timo Tolkki's hoofd als doelwit, verliet hij, samen met drummer Jorg Michael, met knallende ruzie de band. Toen echter bekend werd dat Tolkki aan manische depressies lijdt, zag ik het eerlijk gezegd wel goed komen. Het was immers niet de echte Tolkki die zo gestoord bezig was en zoiets is dan net wat makkelijker uit te praten. En dat is dus gebeurd. De toekomst ziet er weer rooskleurig uit en iedereen drinkt weer vrolijk vodka met elkaar alsof er niks is gebeurd. Er is weer gewoon een nieuwe cd uit, die de naam "Stratovarius" draagt (gelukkig géén Popkiller!).

De muziek is echt anders dan wat je normaal van de band gewend bent. Muzikaal is er namelijk voor een directere aanpak gekozen. En vergeleken met eerder materiaal, is het dus echt stukken directer geworden. De nummers zijn veel pakkender, maar ook een tikje heavier. Het tempo is omlaag gegaan, want de typische snelle, 'double bass'-rampestampers zijn verleden tijd. Stratovarius gaat nu meer richting heavy metal dan power metal. Ook de bijdragen van Jens Johansen zijn beperkter geworden. Hij zorgt enkel voor de achtergrondeffecten en af en toe een melodie of solo. Je hoeft ook geen flitsende gitaar- en keyboardduels meer te verwachten. De solo's van Timo Tolkki zijn nu veel meer 'rock'-georiënteerd in plaats van het normale virtuoze gedoe.

Dit zijn dus de feiten. Het zal gewoon behoorlijk wennen zijn, maar de Stratovarius-sfeer is verder wel aanwezig. Nummers als "Maniac Dance", "Fight", "Just Carry On" en "Gypsie In Me" zou je nooit in deze vorm op eerdere albums kunnen vinden. Maar de band laat wel zien dat ze ook prima nummers kunnen schrijven met een simpele structuur, die inderdaad echt pakkend zijn. Mij vervelen ze in ieder geval me geen moment. Het duistere "Back To Madness" en "Götterdämmerung (Zenith Of Power)" klinken iets vertrouwder. Door hun iets progressievere structuur en gebruik van cello zouden dit best wel eens overblijfselen van de Elements-periode kunnen zijn.

De laatste drie nummers klinken het meest vertrouwd. Maar in het geval van "The Land Of Ice And Snow"is dat omdat het een ballad is zoals we die wel kennen van Stratovarius. "Leave The Tribe" is een traag nummer dat weer een simpele structuur kent, maar daardoor juist erg mooi is geworden. Met afsluiter "United" laat de band horen weer terug te zijn. Dit nummer was echt nodig, want tekstueel is het geen vrolijk album. Maar "United" straalt uiteindelijk die positieve sfeer uit die zo bekend is. Ik vind het het hoogtepunt van de cd.

De twee verloren zonen leveren een energieke en knappe prestatie. Jorg en Timo klinken weer gemotiveerd en dat is een goede voorbode voor de toekomst van de band. De vraag is wel of de echte fans deze stijlverandering wel zullen waarderen. De wenkbrouwen zullen zeker wel een paar keer gefronst worden bij de eerste luisterbeurt. En natuurlijk, sommigen zullen de directe aanpak totaal niet interessant gaan vinden. Maar ik vind het wel geslaagd en zo zullen er toch wel meer zijn? Luister eerst, dan kopen, is mijn advies.

Tracklist:
1. Maniac Dance
2. Fight
3. Just Carry On
4. Back To Madness
5. Gypsy In Me
6. Götterdämmerung (Zenith Of Power)
7. The Land Of Ice And Snow
8. Leave The Tribe
9. United