Met bands als Black Majesty, Dungeon en Vanishing Point heeft Australië zich eindelijk sterk op de melodieuze metalkaart geplaatst. Deze bands zijn er allen in geslaagd het standaard power metal gehakketak te overstijgen zonder daarbij aan ‘power’ of kwaliteit in te boeten. Waar Dungeon het meer met thrash-invloeden doet, werken Black Majesty en vooral Vanishing Point onder het motto ‘beter progressief dan destructief’. Nu is de term ‘progressive powermetal’ natuurlijk een hokje waar de meeste bands die af en toe wat rare ritmes of (semi-)intelligente solo’s spelen al snel in worden gegooid. De release Embracing the Silence lukt het echter toch dit niveau te overstijgen.

Het is moeilijk om zomaar een band te noemen die vergelijkbaar materiaal heeft met Vanishing Point. Sonata Arctica (die Two Minds, One Soul van hen hebben gecoverd) mag misschien genoemd worden door het feit dat deze beide bands uitblinken door hun prachtige zanglijnen en hun capaciteiten ieder nummer van een juiste dosis sfeer te voorzien. Door de ‘progressive’ structuren van de meeste nummers zou ik ook Dream Theater kunnen noemen. Sonata Arctica zoekt echter eerder het bombastische van koortjes op en heeft meer snelheid, terwijl Dream Theater het patsen met hun technische capaciteiten niet schuwt.

Nummers als Hollow en Inside yourself klinken door de dubbele basdrums krachtig, maar door de rustigere gitaarmelodieën en melodieuze zanglijnen nooit afgeraffeld. Songs als Season of Sundays en Live 2 Live doen het weer iets rustiger aan en My Virtue en vooral A Life less zijn weer progjuweeltjes. Absolute hoogtepunten zijn de ballads Embraced, Breathe en afsluiter As I reflect. Alle nummers kenmerken zich door de al eerder genoemde gitaar- en zanglijnen, maar missen de technische priegelsolo’s waar bands als Symphony X en Dream Theater wel gebruik van maken. Zonder deze bands tekort te willen doen kan ik vertellen dat juist het gemis aan ‘geshred’ ruimte maakt voor simpelere doch sfeervollere solo’s die uitstekend hun rol vervullen binnen de nummers. Daarnaast zorgt de krachtige doch melodieuze zang (die in hetzelfde straatje ligt als Black Majesty) voor een bombastische, volle sound, die echter geen moment ‘over the top’ klinkt.

Sommige metalheads zullen moeite hebben om de veelal langer dan 6 minuten durende nummers in een keer in zich op te nemen. Dit is in de eerste plaats omdat de meeste songs geen meezingers zijn en een plaat van bijna 80 minuten vaak tegen het einde aan saai kan worden. Het heeft mij zelf ook 4 luisterbeurten gekost om het geheel goed door te laten dringen, maar Embrace the Silence is dan ook geen plaat om zomaar eventjes op te zetten: het is een plaat om voor te gaan zitten en op weg te dromen met een goed glas (jawel) wijn. Ik hoop dat er naast mij meer mensen zullen zijn die dit album in al zijn grootsheid zullen waarderen. Ik heb Vanishing Point met dit album in ieder geval al genoteerd staan als voorlopige beste release van 2005.

Tracklist:
1. Hollow
2. My Virtue
3. If only I
4. Live 2 live
5. Embraced
6. Season of Sundays
7. Once a Believer
8. Reason
9. Breathe
10. Somebody save me
11. Inside yourself
12. A Life less
13. As I reflect