Ooit in je leven wel eens een lychee gepeld? Ja, dat lichtroze vruchtje in een stevige, roze-bruine omhulsel vol kleine stekeltjes. Je zit je dan rot te pulken op de stukjes onwillig schil, die zich maar niet van het vruchtvlees willen scheiden. En je moet nog voorzichtig zijn ook, want mits je je nagel te diep in de stekeltjes plant, ga je er dwars doorheen en spuiten de straaltjes zoet en kleverig sap in de ronde. Maar als je dan, eindelijk, na een hoop gepruts, de lychee van zijn jasje hebt ontdaan, kun je het pronkstukje richting mond transporteren en genieten van de exotische sfeer van dit ongewone vruchtje.

De evaluatie van het nieuwe album van de franse Distress, The Mourning Sign, kun je wat mij betreft prima met zo`n lychee- pel/eet procedure vergelijken. Toegankelijk is het immers allerminst, je kunt er niet zomaar in happen. De ontplooing ervan kan evenwel wat moeizaam verlopen hoewel er zo nu en dan al wat straaltjes aan smakelijke vooruitzichten zullen uitlekken. En mits je er alsnog in slaagt om doorbraak door de wat ongewone bovenlaag van de muziek te boeken, kun je je klaar maken voor een werkelijke muzikale extase!

Het enigzins ontoegankelijke van The Mourning Sign zit `m in de scala aan metalwendingen die je in het hele album zult terugvinden. Maakte Distress nog met hun vorige album Close To Heaven een overwegende doomplaat, nu snoepen ze evengoed ook van dark-, melodieuze black- en deathmetal-elementen mee. Maar zodra de eerste verbazing der onwenning plaats heeft gemaakt voor adoptatie, zal dit album zich tot een werkelijk juweeltje ontpoppen. En hoewel het in sommige gevallen even tijd nodig heeft om goed te vallen is het die moeite meer dan waard.
Het geluid op The Mourning Sign is ergens een beetje te vergelijken met dat van de latere Opeth. Alleen klinkt deze plaat zwaarder, donkerder, slomer, mistroostiger ( uitstekend geschikt voor deze tijd van het jaar) en veel diverser, zowel muzikaal als op gebied der vocalen. Want zo`n beetje alles wat er aan strotgeluid te produceren valt, komt voorbij gehobbeld. Cleane zang ( zowel hoog als laag), diepe grunts, screams, gekrijs, geschreeuw en gesproken woord. En het mooie is dat hoewel er een grootschalige diversiteit wordt toegepast, alles uiteindelijk perfect op de voorbestemde plaats komt te eindigen.

The Mourning Sign is absoluut een onmisbaar album voor de metalhead die open staat voor experimentele metal, want zo mogen we Distress onderhand toch wel voorzichtig gaan noemen. En hoewel de band het geluid van The Mourning Sign een rotsvast “Doom-Death”stempel meegeeft mag die wat mij betreft als niet kloppend worden beschouwd. Hoewel er wel enkele vleugen van deathmetal te bespeuren zijn, heeft dit album werkelijk niets te maken met het genre op zich. Fans van pure death zullen hier dus hoogstwaarschijnlijk geen soep van kunnen koken.

En voor de mensen die nu plots lychees besluiten te happen, waak voor de pit!

Tracklist:
1.Reflectionless
2.I`ve Seen
3.Beyond The Cross of Guilt
4.Your Turn ( Beneath The Black Sun)
5.Another Babylon
6.Delirium Tremens
7.As The Summer
8.Died The XI th Hour
9.Sinking Into Oblivion
10.Crawling In Sanity ( The Victim)