Voor mij was dit nieuwe album van Samael een van de meest geanticipeerde releases van het jaar. Na de experimentele dark elektro/industrial metal plaat Eternal, welke in meer conservatieve kringen een vermakelijke controversie stimuleerde, was het maar de vraag wat de volgende stap van de Zwitserse dark metal pioniers zou zijn. Het antwoord blijkt echter voor de hand te liggen: zelfbewuste consolidatie, oftewel het temperen van de nieuwe invloeden en het beter uitwerken van het nieuwe muzikale concept. Het resultaat: een gouden brug tussen Passage en Eternal.

Even rondkijken op een aantal metalfora leerde dat de sound van Reign of Light veelvuldig met het geijkte geluid van Rammstein vergeleken wordt. Best begrijpelijk. Zware gitaren over industrialbeats en elektronische percussie, donkere vocalen, pakkende songstructuren en een mix van Stefan Glaumann (oa Rammstein's Mutter); tel dat bij elkaar op en je komt als snel uit op een empirische, doch wat oppervlakkige vergelijking met de Duitse hitband.
Ik zeg oppervlakkig omdat trouwe liefhebbers van Samael in het materiaal van Reign of Light al snel de unieke spirit van de Zwitsers terugvinden. Ondanks de veranderingen van de laatste paar albums heeft de band z'n eigenzinnige identiteit weten te behouden. En dat is natuurlijk waar Samael al sinds z'n formatie in 1987 voor staat: progressie, en de bijhorende afkeer van stagnatie.

Zoals ik al aangaf grijpt Reign of Light enigszins terug op de sound van Eternal, wat zich manifesteert in een grotere aanwezigheid van gitaren, meer agressie en een sterkere duisternis, met name in de uitstekende vocalen van Vorph. Net zo typisch Samael is natuurlijk de bijdrage van Xy, die als vanouds topwerk aflevert met z'n smaakvolle, afwisselende ritmes en karakteristieke keyboardkunsten. Opmerkelijk is het veelvuldige gebruik van sitaarklanken, wat het album een exotisch Oosters sfeertje meegeeft.
Wat het songmateriaal betreft is Reign of Light algemeen gesteld een beter album dan Eternal. Met tracks als Telepath en Heliopolis zet Samael een aantal typische krakers neer en nummers als Moongate en On Earth (campy lyrics) vallen op vanwege de onbeschaamde quasi-commerciele structuur. Dit zal niet iedereen aanspreken, maar de mannen doen het met zoveel flair dat ik ze gewoon niet kan weerstaan.

Een puntje van kritiek is de houdbaarheid van het album. Ik heb het nu een tijdje in huis, maar na een paar beluisteringen had ik het al volledig door. Ondanks dat de meeste nummers wel fraaie details bevatten, kent dit album niet de mysterieuze aantrekkingskracht die platen als Ceremony of Opposites en Eternal zo memorabel maakt. Het aantal beluisteringen is echter al niet meer op twee handen te tellen en ik mag de plaat nog steeds graag horen. Een fraaie opvolger van Eternal, die verrast noch teleurstelt.

Tracklist:
1. Moongate
2. Inch'Allah
3. High Above
4. Reign of Light
5. On Earth
6. Telepath
7. Oriental Dawn
8. As the Sun
9. Further
10. Heliopolis
11. Door of Celestial Peace