Sylosis behoort tot die merkwaardige categorie bands die door iedereen gerespecteerd wordt, maar niet echt omarmd is door het grote publiek. Sinds de oprichting in 2000 door gitarist en zanger Josh Middleton heeft de band een discografie opgebouwd die in termen van technische beheersing, compositorische ambitie en stilistische coherentie zeer indrukwekkend genoemd mag worden. Dat Sylosis nooit is uitgegroeid tot een naam die het genre overstijgt, is op het eerste gezicht moeilijk te rijmen met de kwaliteit van platen als Edge Of The Earth (2011) en Cycle Of Suffering (2020), die brute kracht met compositorische diepgang weten te combineren. Het verschijnen van de nieuwe plaat The New Flesh is wellicht een goed moment om eens stil te staan bij de vraag waarom Sylosis eigenlijk nooit is doorgebroken.
Sylosis begint als een band die op een moderne manier aansluiting zoekt met de Bay Area thrash en dat geluid combineert met elementen uit de melodeath en metalcore. Al snel begint de metalcore een prominentere rol te spelen, niet alleen in de muziek, maar ook in de productie, die de sound scherp, helder en agressief maakt. De spanning tussen thrash en metalcore wordt uiteindelijk bepalend voor de stijl van Sylosis. De riffs zijn complex en agressief, maar altijd ingebed in een groter compositorisch geheel, waarin melodie en ritmische gelaagdheid minstens zo belangrijk zijn als pure kracht. Die spanningsboog tussen brute energie en structurele verfijning kan gezien worden als de kern van Sylosis.
De band komt op een laag pitje te staan als Middelton in 2017 toetreedt tot de Britse metalcoreformatie Architects, die hij in 2023 na zes jaar toeren en drie albums weer verlaat om zich opnieuw aan Sylosis te wijden. Niet lang daarna verschijnt A Sign Of Things To Come (2023), de zesde full-length. Op deze release en de hierop volgende ep The Path (2024) is te horen dat zijn tijd in Architects wel degelijk enige invloed heeft gehad op het geluid van de band. Het muzikale accent beweegt zich op deze releases van de thrash meer richting de groove en is er minder sprake van de melodische en meer sfeervolle interludes en cleane refreinen. Ook de metalcorekant komt sterker naar voren, waarbij de band nog nadrukkelijker de stilistische contrasten op lijkt te zoeken.
Opvallend is dat ook de zangstijl vaak meer metal lijkt dan metalcore. Dat lijkt een bewuste keuze, want er zijn meer elementen waarmee de invloed van vooral de nu metal gezocht wordt. Vooral de vergelijking met Slipknot dringt zich op, zoals de stampende groove in Beneath The Surface en de agressieve, dreigende en voortploegende riff in Mirror, Mirror, een song die zo op Slipknots Iowa had kunnen staan. Is dat erg? Nee, want Middleton is een te goede componist om te vervallen in kopieergedrag. Ook in deze songs verliest de band zijn eigen geluid niet. Daarbij is de plaat gevarieerd genoeg om te voorkomen dat het lijkt alsof Sylosis definitief de weg naar een moderne variant van de nu metal is ingeslagen.
Circle Of Swords is een goed voorbeeld van de diversiteit van de songs op The New Flesh. Dit is nietsontziende metal in de beste metalcoretraditie: venijnig en agressief, met messcherpe riffs en vocalen waar de woede van afdruipt, waarbij de melodieuze solo net even dat beetje verlichting biedt voordat de beuk er weer in gaat. Spared From The Guillotine mengt metalcore met thrash en boeit vooral door een verfijnd spel met tempo. Variatie en dynamiek zijn hierbij de toverwoorden, waarbij Middleton knap weg weet te blijven van clichés.
Bovenal laat Middleton horen hoezeer hij gegroeid is als componist. Erased en Lacerations bijvoorbeeld laten een indrukwekkende discipline en terughoudendheid horen in de manier waarop hij tempowisselingen en stijlen afwisselt: niet te lang, niet te kort, niet te agressief, maar juist steeds genoeg. Dat Middleton liever kiest voor structuren die zich langzaam ontvouwen en zich steeds ontwikkelen, en daarmee het voorspelbare “riff – refrein – riff”-stramien wil vermijden, valt te prijzen. Maar deze zoektocht naar oorspronkelijkheid valt ook wel eens nadelig uit, zoals in Adorn My Throne, dat eerder een lappendeken van riffs en stijlen is en nergens echt een eenheid wordt. Dit is in mindere mate ook het geval in Seeds In The River, dat een aantal aardige momenten kent, maar niet overtuigt als compositie.
Maar zelfs die momenten van overdaad getuigen van een band die liever risico’s neemt dan zich neerlegt bij genreconventies. Het levert een fascinerend en boeiend album op dat wat mij betreft tot Sylosis' beste werk gerekend mag worden, waarmee de band waarschijnlijk opnieuw niet door zal breken naar het grote publiek. Het is niet echt thrash, maar ook niet echt metalcore: het is iets ertussenin. Sylosis heeft een unieke, heel herkenbare stijl, die ook voor dit nieuwe album niet is losgelaten, maar juist verder is verfijnd. Het maakt de band fascinerend om naar te luisteren, maar ook ongrijpbaar voor het grote publiek. Middleton kiest zijn eigen weg en maakt geen knieval naar de massa. En dat moet hij ook maar gewoon blijven doen, want ook The New Flesh is weer een sterk en boeiend album geworden, vol dwarse en eigenzinnige songs.
Tracklist:
1. Beneath The Surface
2. Erased
3. All The Glory, No Valour
4. Lacerations
5. Mirror, Mirror
6. Spared From The Guillotine
7. Adorn My Throne
8. The New Flesh
9. Everywhere At Once
10. Circle Of Swords
11. Seeds In The River
