Ontsnappen aan de underground is niet eenvoudig, maar Urne heeft het gehaald en veroverde de podia in Europa. Het debuut Serpent & Spirit (2021) wist de aandacht te trekken van Gojira-bassist Jean-Michel Labadie. De rauwe, confronterende opvolger A Feast On Sorrow (2023) is zelfs opgenomen in de Silver Cord Studio van Gojira-frontman Joe Duplantier. Inmiddels is de derde langspeler Setting Fire To The Sky verschenen. Dit is het album dat de formatie naar het hoogste niveau moet brengen, maar wordt die torenhoge verwachting waargemaakt?

Urne is nooit bang geweest voor het woord progressief en heeft verrassend veel hervormingen doorgevoerd. Dat gaat nooit zonder risico. Te veel verandering kan leiden tot vervreemding en te weinig tot verveling. De stijl, een mix van stoner en sludge met elementen van doom, hardcore, post-gaze en thrash, is in de basis ongewijzigd. Zware passages worden afgewisseld met ingetogen, sfeervolle momenten. De muziek, met hints naar onder andere Gojira, Mastodon, Machine Head en Trivium, is gelaagd en dynamisch en er klinkt weer een sprankje hoop.

Het voorgaande album, A Feast On Sorrow, is een rauwe confrontatie met degeneratieve aandoeningen. De woede en machteloosheid zijn voelbaar in de zang van frontman/bassist Joe Nally en de muziek versterkt die emotionele lading van zijn teksten op perfecte wijze. Die overpeinzingen over verdriet en verlies kunnen onmogelijk nog doorklinken. Setting Fire To The Sky gaat over hernieuwde hoop, het ontsnappen aan de somberheid en het omarmen van licht en leven. Joe klinkt op dit album als een andere zanger. Bovendien is zijn zuivere zang veel competenter.

De plaat is geproduceerd door Justin Hill van Sikth, gemixt door Johann Meyer (Gojira) en gemasterd door Tony Lindgren (Fascination Studios). De muziek klinkt vitaal, zwaar en analoog, met een flinke dosis agressie. Op dit derde album is Urne in topvorm. Met meer melodieuze en progressieve elementen is de nieuweling grootser en veelzijdiger. De band is gegroeid door de opgedane ervaring. Het basspel van Joe komt beter uit de verf, het gitaarwerk van Angus Neyra is strak en het slagwerk van James Cook is prominent aanwezig. Daarbij moet opgemerkt worden dat Urne met deze plaat toegankelijker klinkt en absoluut een groter net uitwerpt.

De opener Be Not Dismayed is een voltreffer. Deze is doordrenkt van duisternis, maar er heerst ook een opbeurende sfeer. Het groovende Weeping To The World laat goed horen dat Joe als zanger enorm gegroeid is. Gelukkig is zijn compromisloze en oprechte gebrul niet verdwenen, zoals te horen in de derde en laatste single The Spirit, Alive. De titelsong verlegt de focus naar een zware muur van geluid, met agressie in de coupletten en een sneller, melodieus refrein. Vooral de eerste helft van de plaat bestaat uit tracks die het uitstekend zullen doen op een festivaldag.

Hoogtepunt op de plaat is zonder twijfel The Ancient Horizon, mede door Nally’s woeste stemgeluid. Het nummer is donker, onheilspellend en meedogenloos. Juist daardoor sluit het goed aan op de brute voorganger A Feast On Sorrow en dat zegt feitelijk veel over het toegankelijke karakter van deze plaat als geheel. Towards The Harmony Hall is eveneens een sterk nummer, maar het refrein is een beetje delicaat. Het contrast met de donderende, sinistere passages is enorm, waardoor meerdere luisterbeurten nodig zijn om het nummer te laten groeien. Dat geldt niet voor de negen minuten durende kolos Harken The Waves, het duet met Troy Sanders (Mastodon). Die vocale combinatie werkt verrassend goed. De afsluiter Breathe, een overdreven liefelijke ballade met celliste Jo Quail, is de vreemde eend in de bijt. Het is een totaal onverwachte breuk met alles wat we kennen van Urne. Het zou beter zijn geweest dit slaapliedje te schrappen.

De hoge verwachtingen van deze plaat worden ten dele waargemaakt. De groei van Urne is opmerkelijk. De songwriting is strakker, de productie gepolijster en de experimenteerdrang wordt beteugeld door meer samenhang. Meer nuance en vertrouwen in een betere toekomst gaat ten koste van de rauwe emotie en juist dat is waardoor deze plaat zo anders klinkt dan de eerdere releases.

Het gevoel van apocalyptische wanhoop wordt zeker gemist. Urne heeft met Setting Fire To The Sky echter een uitstekend album afgeleverd. Een goede sound, technisch solide en consistent hard. Nou ja, op de afsluiter na dan. Pure heavy metal, een beetje extreem, maar zeker toegankelijk voor een breder publiek.

Tracklist:
1. Be Not Dismayed
2. Weeping To The World
3. The Spirit, Alive
4. Setting Fire To The Sky
5. The Ancient Horizon
6. Towards The Harmony Hall
7. Harken The Waves
8. Breathe