Nu 2025 definitief achter ons ligt, de oliebollen verteerd zijn, de vuurwerkresten weggeveegd worden en de kerstbomen opgeruimd zijn, is het de eerste maanden van 2026 nog één keer tijd om achterom te kijken naar het afgelopen muzikale jaar, voordat het vizier weer op de toekomst wordt gericht. Welke platen van vorig jaar zijn interessant genoeg om alsnog in de schijnwerpers te zetten? In deze terugblikkende reeks bespreek ik tien platen uit 2025 die zeker de moeite van het beluisteren waard zijn.
De derde in deze serie die ik bespreek, is van een band die eigenlijk geen introductie meer behoeft. De laatste tien jaar alleen al heb ik namelijk meermaals de loftrompet gestoken over dit unieke gezelschap. Ik heb het over de avantgardistische blackmetalgroep Blut Aus Nord, het Franse ensemble dat ondanks zijn irritante, in foutief Duits gespelde naam uitblinkt in intrigerende, volstrekt eigenzinnige black metal, met composities die eerder als impressionistische meesterwerkjes dan hapklare nummers aandoen. Door zijn rijke carrière heen is het drietal in verschillende verschijningsvormen gesignaleerd: van expansief en hallucinant (777 – Cosmosophy, 2012; Hallucinogen, 2019) tot beklemmend en labyrintisch (Memoria Vetusta III: Saturnian Poetry, 2014; Disharmonium - Undreamable Abysses, 2022) en verwrongen en industrieel (MoRT, 2006; Deus Salutis Meæ, 2017).
Met Ethereal Horizons kiezen Vindsval en consorten voor een aanpak die nog het meest in het verlengde lijkt te liggen van Hallucinogen. De sound is namelijk ruimtelijker dan ooit en de muzikale richting diverser en progressiever, met meer ruimte voor ambientpassages. Zo begint opener Shadows Breathe First heel kalm met akoestisch gitaarwerk, maar volgt na een kleine minuut een ruwe wake-upcall als vanuit het niets een spervuur van blastbeats losbarst, vergezeld van de voor deze band zo kenmerkende, dissonante en eigenzinnige riffs. Tijdens het middengedeelte neemt de band weer even gas terug, om vervolgens met progressief gefröbel een bijzondere afslag te nemen.
Met Seclusion toont Blut Aus Nord zich van zijn meest zalvende kant. De majestueuze sfeer van het nummer wordt versterkt door de etherische cleane zang en de ambient-achtige riffs. Zeker in vergelijking met de nachtmerrie-achtige, dichtgepakte geluidscollages waar de band ook zijn handen niet voor omdraait, geeft dit nummer de luisteraar behoorlijk wat ademruimte omdat de sound zweveriger en minder beklemmend is. Net wanneer het tempo iets te monotoon dreigt te worden, zorgt een woeste versnelling voor een extra energieboost. In The Fall Opens The Sky speelt het trio het meest overtuigend met contrasten. De track is regelmatig snoeihard, met name door het indrukwekkende spervuur van drummer W.D. Feld, maar desondanks houdt het nummer een bepaalde lichtheid, zeker tijdens een zeer ingetogen passage halverwege.
Het beste nummer op deze nieuweling is What Burns Now Listens. Het is wederom een schoolvoorbeeld van de buitengewone compositorische kwaliteiten van deze band: een briljant collage van uitwaaierende riffs, stuk voor stuk hun eigen logica volgend, maar middels ontelbare draden met elkaar verweven. Het enige nummer waarin Blut Aus Nord een zeldzaam moment van verslapping laat horen, is het wat saaie The Ordeal. Hoewel het te ver gaat om het nummer doelloos te noemen, komt het niet helemaal op gang, waardoor de compositie iets te veel om de kern heen lijkt te draaien.
Ethereal Horizons is over de gehele linie net iets minder dan de beste platen van dit gezelschap. Maar laten we nu vooral niet doen alsof dit soort muziek vanzelfsprekend is, want ook deze zestiende langspeler toont een band die buitengewoon knap en inventief te werk gaat. Ik ken geen enkele andere groep die dit soort volstrekt onnavolgbare en tóch coherente composities kan neerpennen. De zang, die wisselt tussen semi-cleane lamentaties en groezelig gemurmel, is al even esoterisch. Blut Aus Nord is een wereld op zichzelf: vaak geïmiteerd, maar nooit geëvenaard. Dat Ethereal Horizons me met een heel licht gevoel van teleurstelling achterlaat, komt dan ook vooral omdat de discografie van de band zoveel hoogtepunten kent.
Tracklist:
1. Shadows Breathe First
2. Seclusion
3. The Ordeal
4. The Fall Opens The Sky
5. What Burns Now Listens
6. Twin Suns Reverie
7. The End Becomes Grace
