Na een carrière die al meer dan veertig jaar duurt en zeventien studio-albums heeft opgebracht, levert thrash-icoon Dave Mustaine met de naar zijn band vernoemde plaat zijn zwanenzang af. Redelijk onverwacht werd het einde van de legendarische formatie aangekondigd en na een uitgebreide wereldtournee is het dan straks echt voorbij. Na Slayer is Megadeth nummer twee van "The Big Four" die zijn instrumenten aan de wilgen hangt en moet de metalcommunity afscheid gaan nemen van één van de grootste smaakmakers die het genre rijk is. Megadeth is het testament van Mustaine en met zijn laatste woorden, of zoals hij het zelf benoemt "my sneer", neemt hij afscheid met een plaat die net zo eigenzinnig is als de frontman zelf.

Het aangekondigde pensioen komt wellicht onverwacht, maar is niet geheel verrassend. Waar Megadeth met Dystopia (2016) en The Sick, The Dying...And The Dead! (2022) de afgelopen jaren heeft laten horen op muzikaal gebied nog steeds wervelend voor de dag te komen, is het live toch minder gesteld met de roodharige componist. Het gaat er allemaal wat fragieler aan toe en zeker de aandoening aan zijn vingers (Dupuytren-contractuur) zorgt ervoor dat gitaarspelen steeds moeilijker wordt. Het past Mustaine om dan te stoppen op zijn eigen voorwaarden, in plaats dat omstandigheden hem tot opgave dwingen.

Met Megadeth levert de groep een fraaie plaat af, maar het zal niet het album zijn waar de groep om herinnerd wordt. Qua sound wordt er lichtelijk voortgeborduurd op The Sick, The Dying...And The Dead! maar slaat de groep ook weer een andere richting in. Qua riff-structuur en productie lijkt het album in lijn te liggen met een nummer als Life In Hell, terwijl van het avontuurlijke karakter (zoals in de titelsong van die plaat) afscheid is genomen. Megadeth is vooral een plaat die recht voor zijn raap is en de attitude van Mustaine heeft overgenomen. Daarbij mist ook de echte complexiteit en is het vooral allemaal wat simpeler en makkelijker verteerbaar gemaakt.

Het zijn meer rechttoe-rechtaan anthems als Tipping Point, I Don't Care, Hey, God en Let There Be Shred die de plaat behelzen. Tekstueel meer vanuit het oogpunt van de zanger geschreven en daarbij soms reflecterend, soms confronterend en vaak aanvallend met een opvallende punk-houding. Muzikaal past het geluid goed in het Megadeth-erfgoed. De roots liggen nog steeds bij thrash, maar de snelheid heeft meer plaatsgemaakt voor mid-tempo en de focus ligt op agressieve riff-gedreven tracks. In het gitaarspel vind je ditmaal dan ook het grootste genot.

Het is namelijk genieten van de riffs die op je afgevuurd worden. Dat niet alleen. Ook de vele heerlijke solo's mogen er zijn. Megadeth is ditmaal ook niet gericht op het maken van complexe werkstukken, maar gaat doelbewust te werk met kort, krachtig en efficiënt materiaal. Toch slaat niet alles aan. De eerste helft van de plaat is het sterkst, maar Obey The Call en I Am War kabbelen een beetje voort en overtuigen het minst. Dan is er ook nog de Metallica-cover Ride The Lightning die niets toevoegt en het origineel op alle vlakken superieur moet noemen. Het is dan ook jammer dat Mustaine zijn loopbaan afsluit met werk van zijn voormalige broodheer en Metallica nog steeds niet kan loslaten. Beter was het geweest om te eindigen met het interessante The Last Note, waarbij Dave Megadeth op een typische manier te ruste legt.

Met Megadeth brengt de iconische thrash-band een gedenkwaardig album, maar geen perfect slot van een meer dan veertigjarige carrière. Muzikaal is het genieten van geweldig gitaarwerk en ook Dave sneert er lustig op los. Het zijn prima anthems die weten te vermaken, maar die niet in de buurt komen van klassiek Megadeth-materiaal. Er zijn accenten van veel verschillende era's van de band te vinden, maar de plaat heeft een duidelijke eigen smoel. Het is fijn dat de frontman vanuit eigen perspectief zingt, al had het tekstueel af en toe wel wat minder puberaal gekund. Desondanks valt een glimlach niet te onderdrukken als Dave Mustaine letterlijk een einde aan Megadeth breidt met de geweldige slotzin "I came, I ruled, now I disappear!" Het enfant teribble van de metal-scene zal gemist worden, maar mag terugkijken op een geweldige muzikale tijd, waarbij hij het genre heeft helpen ontwerpen, kleur heeft gegeven en die zonder hem nooit hetzelfde meer zal zijn.

Tracklist:
1. Tipping Point
2. I Don't Care
3. Hey, God!
4. Let There Be Shred
5. Puppet Parade
6. Another Bad Day
7. Made To Kill
8. Obey The Call
9. I Am War
10. The Last Note
11. Ride The Lightning (Metallica-cover)