Het waren nog tieners toen ze het debuutalbum Endless Pain (1985) uitbrachten. Ruim veertig jaar later volgt de zestiende studioplaat van Kreator. Na een aantal succesvolle klassiekers kent de band ook een fase waarin minder indrukwekkende releases verschenen. Die zoektocht naar het juiste geluid eindigde met Violent Revolution (2001), de eerste plaat met leadgitarist Sami Yli-Sirniö. De formatie behoort sindsdien tot de absolute top in het thrash-genre. Met Krushers Of The World wordt wederom een krachtige plaat aan de discografie toegevoegd.
Kreator garandeert eersteklas songwriting, een eigentijdse sound en een aanzienlijke dosis aanstekelijkheid. Daar staat tegenover dat de formatie steeds toegankelijker is geworden en een breder publiek aanspreekt. Teleurgestelde oude fans die terugverlangen naar het gevoel van de jaren 80, moeten genoegen nemen met het boek Your Heaven, My Hell van frontman Miland 'Mille' Petrozza en de vorig jaar uitgebrachte film Hate & Hope. De band is niet in het verleden verankerd gebleven. Integendeel, de nieuweling borduurt voort op Hate Über Alles (2022) en bevestigt dat de huidige slagkracht ruimschoots volstaat. De titel van de nieuweling is een statement, een uiting van trots en een zelfbewuste houding.
De uitstekende opener Seven Serpents verscheen als eerste single. De track laat horen dat Kreator nog altijd bruist van de energie, maar zich al lang niet meer thuis voelt in het keurslijf van pure thrash. Na een melodieuze start volgt een couplet met scherpe riffs en het venijnige stemgeluid van Mille. De meedogenloze wervelwind wordt onderbroken door een refrein met de kenmerken van een anthem. Tegen het einde voegt de bombastische orkestratie een apocalyptisch sfeertje toe aan de duisternis. Het nummer zet de toon voor het album als geheel; de muziek is donker en zwaar, energiek, bij vlagen compromisloos en absoluut uniek.
Aangezien de plaat stilistisch aansluit op de progressievere voorganger, zijn er dit keer geen verrassingen. De titeltrack is het meest opvallend, een verpletterend nummer met een zware groove dat zeker in de setlist opgenomen zal worden. Een track die ook op een subtiele manier afwijkt van de bekende paden is Tränenpalast, het duet met Britta Görtz (Hiraes, ex-Cripper). Dit sterke nummer, dat een ode is aan de horrorfilm Suspiria van Dario Argento, is theatraal en tegelijkertijd extreem. Britta's stemgeluid geeft de griezelige sfeer een extra dimensie.
De refreinen zijn een opvallend kenmerk van de moderne stijl. In tegenstelling tot de vroege releases zijn het echte momenten voor meezingen geworden. Satanic Anarchy is het duidelijkste voorbeeld. Die extra focus op pakkende refreinen komt op deze plaat nog duidelijker naar voren dan op de voorgangers. Bovendien wordt er ook meer gespeeld met invloeden uit klassieke heavy metal, melodeath en power metal. Alles is nauwkeurig in elkaar geweven, waarbij de bas van Frédéric Leclercq goed wordt ingezet voor krachtige, ritmische momenten. Ditmaal is er samengewerkt met producer Jens Bogren (Fascination Street Studios), wat de zwaardere sound ten goede komt.
Het energieniveau is hoog, waardoor de nummers meteen blijven hangen. Deels komt dat doordat riffs uit het eigen bandverleden in een nieuw jasje opduiken, maar ook door de al dan niet bewuste hints naar een andere Duitse band: Helloween. De solo in Barbarian eindigt met een typische Kai Hansen-Michael Weikath-gitaarharmonie. De flirt met die band is veel duidelijker te horen in Blood Of Our Blood. De energieke en snelle power metal uit de vroege jaren van Helloween is tot leven gewekt en op smaak gebracht met een pittig Kreator-sausje.
In vergelijking met de vorige plaat houdt Kreator het nu veiliger. Een gedurfd experiment, zoals bijvoorbeeld Midnight Sun, is niet te vinden op deze plaat. Het intense Combatants is groovend en dit geldt ook voor de beukende afsluiter Loyal To The Grave, maar natuurlijk ontbreken de snelle, agressieve thrashers niet. Barbarian valt in deze categorie, maar ook Deathscream is gebouwd op snel gitaarwerk en veeleisende drumpartijen van Jürgen 'Ventor' Reil. Het is belangrijk daarbij op te merken dat voor elke track een soortgelijk recept geldt: een energiek, agressief couplet met een melodieus, meezingbaar refrein.
Het huzarenstukje heet Psychotic Imperator. Het verschil tussen de zinderende aanval met meedogenloze riffs en bombastische passages met orkestratie en koorzang is aanzienlijk, maar elke noot klopt, iedere melodiewending is zorgvuldig geplaatst en de uitbarstingen van woede hebben een doelgericht effect. Het nummer onderstreept de zelfbewuste houding van de band: trots, reflecterend, maar tegelijkertijd is de drang om verder te ontwikkelen nog steeds aanwezig. Dit wordt eveneens weerspiegeld in het gedetailleerde artwork van Zbigniew M. Bielak (Ghost).
Krushers Of The World is een album waar weinig tot niets op aan te merken is. De nummers zijn krachtig, gevarieerd en ritmisch complex. Belangrijker nog is dat de tracks, zonder uitzondering, meteen blijven hangen. Kreator kijkt naar de eigen geschiedenis, herkent de sterke punten en gebruikt die om nieuwe nummers te schrijven. Geen onrust, maar constante klasse.
Tracklist:
1. Seven Serpents
2. Satanic Anarchy
3. Krushers Of The World
4. Tränenpalast
5. Barbarian
6. Blood Of Our Blood
7. Combatants
8. Psychotic Imperator
9. Deathscream
10. Loyal To The Grave
