De Amerikaanse multi-instrumentalist en componist Neal Morse is eigenlijk al zijn hele muzikale carrière productief. Voor 2024 geldt die kwalificatie des te meer. In dat jaar verschijnen zelfs drie langspelers van zijn hand: The Restoration – Joseph: Part Two, het met jonge Nashville-muzikanten opgenomen No Hill For A Climber (onder de naam Neal Morse & The Resonance) en het ingetogen solo-album Late Bloomer. Het is dan ook begrijpelijk dat de progressieve rockmusicus het dit jaar wat rustiger aan doet. Toch verschijnt ook in 2025 nog een nieuw album van zijn hand. Met Never Been Down This Road borduurt Morse voort op zijn eerdere, meer song- en popgerichte platen, zoals Songs From November (2014), Life & Times (2018) en het eerder aangehaalde Late Bloomer.
De titel van deze nieuweling lijkt overigens wel wat misleidend. In muzikaal opzicht is het immers nauwelijks meer verrassend te noemen wat we te horen krijgen. Nieuwe wegen worden er dan ook zeker niet bewandeld op dit album. Ook nu horen we een collectie van relatief eenvoudige nummers, die het midden houden tussen pop, rock en wat subtiele gospel. Ondanks die relatief rechtlijnige aanpak weet de kenner dat bij Morse de kwaliteit altijd hoorbaar is. De beste man heeft de gave om de luisteraar met minimale middelen (een simpele, akoestische melodie of een paar treffende versregels) te raken.
Met de verrassende opener Leavin’ California begint dit album met het meest bijzondere nummer. De track is met ruim acht minuten verrassend lang en de insteek is heel verhalend. Dat werkt in eerste instantie wat storend, maar het nummer groeit met iedere luisterbeurt. Uiteindelijk blijkt het toch weer zo’n typische, ontwapenende track waar Morse patent op lijkt te hebben, mede door het prachtige, opbeurende muzikale leidmotief. Ook het ruim zeven minuten durende titelnummer bevat wat verrassende elementen. Dit nummer is wat progressiever dan het andere songgerichte solowerk van Morse, mede dankzij het spannende basgitaarspel (dat Morse overigens, net als vrijwel alle andere instrumenten, zelf voor zijn rekening neemt). De gospelachtige orkestrale elementen voorzien het geheel bovendien van de nodige muzikale franje.
Veel nummers zijn pianogedreven, met strijkers die af en toe voor een extra dramatisch effect zorgen. Zoals het wonderschone New Man, dat met een mooie, ingetogen pianomelodie begint. Noem het kitscherig, maar de thema’s rondom wedergeboorte en het achterlaten van je negatieve oude zelf zijn universeel - en de gevoelige manier waarop Morse het refrein zingt, zorgt toch wel weer voor een brok in de keel, zelfs als je niets met het geloof hebt. Ook Open Up Again is zo’n gevoelige pianoballad, waarin het prachtige stemgeluid van Morse als van nature de hoofdrol opeist. Zijn stem blijft ronduit prachtig. Het nummer wordt bovendien heel subtiel en met veel muzikaliteit en gevoel gespeeld.
Ondanks de soms beladen thematiek swingt Never Been Down This Road ook regelmatig. Zo doet Reach Deep een beetje The Beatles-achtig aan dankzij zijn swingende ritme en harmonieuze samenzang. En bij het rondom een simpel, stuwend drumritme opgebouwde The Heart Always Knows is het onmogelijk om stil te blijven staan, zeker als er ook weer zo’n energie, gospelachtige refrein en swingende saxofoonpartij hun opwachting maken.
Toch is de muziek soms ook iets te gezapig. The Most Important Person is hier het beste voorbeeld van. Door de glazuur-achtige tekst in combinatie met de melodramatische orkestratie heeft deze track een te hoog Hallmark-gehalte. Het is het muzikale equivalent van een van die vervelende kerstcommercials waar we tegenwoordig mee worden geteisterd. Ook Breathe The Air begint iets te melodramatisch. Het nummer komt bovendien wel erg langzaam op gang, totdat na drie minuten een saxofoonpartij het nummer weet op te tillen.
Het lijkt erop alsof Morse nooit gebrek aan inspiratie heeft. Ook Never Been Down This Road is met vakmanschap gemaakt en barst van de muzikaliteit, terwijl de liedjes tegelijkertijd relatief eenvoudig blijven, zeker in vergelijking met het progressievere werk van The Neal Morse Band. Op sommige momenten is de muziek iets te zoetsappig, maar daar staan andere momenten tegenover waarmee de componist toch weer weet te ontroeren. Never Been Down This Road is dan ook een waardevolle aanvulling op het uitdijende solo-oeuvre van deze Amerikaanse maestro.
Tracklist:
1. Leavin’ California
2. New Man
3. Reach Deep
4. Open Up Again
5. Never Been Down This Road
6. The Most Important Person
7. The Heart Always Known
8. Breathe The Air
