De Engelse band Conjurer komt uit Rugby en is bezig aan een gestage opmars. Getuige ook de headlineshow onlangs in Nijmegen, liggen de optredens in wat de Engelsen dan zo mooi cigar boxes of broom closets noemen intussen wel in het verleden. De kwaliteit van de sound en composities groeide gestaag en daarmee kwam er natuurlijk ook budget vrij. Zie hier de vicieuze cirkel van succes. Dat het grote Nuclear Blast hier wel brood in ziet, onderschrijft dit nog maar eens.

De titelsong - waarmee de band aftrapt - zet u in eerste instantie nog wel even op het verkeerde been. U wordt namelijk ingeleid door solozang van Dan Nightingale, die zich kennelijk prima thuisvoelt in Amerikaanse folk. Het heeft een wat ontvreemdend wtf-effect. De progressieve doomsludgers borduren hiermee voort op het inmiddels tot handelsmerk verworden spelen met verwachtingen. Het is alleen even afwachten wat u nou weer in uw gezicht gesmeten krijgt. Na een kleine anderhalve minuut wordt Dan vergezeld van dissonante gitaartonen. Aaah! Daar komt de aap uit de mouw. Kort voordat we aan minuut twee toe zijn, houdt hij het zelf qua radiovriendelijkheid dan ook maar voor gezien. Hij laat zijn grunts gelden en zo kunnen u en uw nekspieren eindelijk aan de slag. Het is aan!

Dat het de heren menens is, is duidelijk. Het onderhavige Unself ligt volledig in het verlengde van de stijgende lijn die het kwartet de afgelopen jaren te pakken heeft en de kenner weet dan wel hoe laat het is. De productie is loepzuiver, de gitaarsound ronduit bruut maar strak en de balans is perfect. De composities zijn daarbij intelligent, gevarieerd en dynamisch, zonder daarbij aan impact in te boeten of concessies te doen aan populariteit door middel van potsierlijke mainstream-tierelantijnen. Het behoeft geen betoog dat een koptelefoon hier welhaast een must is. Pak een dikke stout of een mooie complexe fles wijn, sluit ramen, deuren en telefoon en laat u meevoeren op deze tour de force.

Conjurer voert u namelijk langs nogal diverse landschappen. Zo wordt vulkanisch geweld zoals in de titelsong afgewisseld met vergezichten voorzien van meanderende rivieren die tot introspectie dwingen. Diepe valleien verkennend, wordt u de ene keer geconfronteerd met de afgrond van een enorm diepe, verraderlijke kloof en de andere keer getrakteerd op een oase van rust om onderuit gezakt van een cocktailtje te genieten. Maar weest op uw hoede! Conjurer trekt die relaxte stoel ook weer onaangekondigd en ongenadig onder u vandaan. Weg oase, weg cocktail, weg lekker zonnetje. Voor u het weet, staat u op een eiland midden in een kolkende rivier, of een uitzichtloze snelweg midden in de woestijn.

Aan al dit metaforisch geneuzel heeft u geen klap als u wilt weten hoe de band dan precies klinkt. U wilt namen, u wilt genres, u wilt labels. Begrijpelijk! Eerlijkheid gebiedt echter te zeggen dat het viertal zo langzamerhand wel een eigen niche lijkt te hebben ontdekt. Gegeven dat de mannen opereren in de druk bezette uithoek van metalland waar sludge en doom gecombineerd worden met elementen uit post metal, progressieve metal en death metal is een compliment op zijn plaats: Chapeau!

Zonder duidelijk hoe en waarom, keren we met het afsluitende This World Is Not My Home terug bij waar we begonnen zijn. Geheel in lijn daarmee keert deze review ook terug naar het begin. De succesformule die de Britten hanteren, werkt als een tierelier voor liefhebbers van moderne mixen van genres in de extremere uithoeken van metalland. Hoewel er momenteel geen optredens gepland staan, ligt het geheel in de lijn der verwachting dat de heren weer een aantal posities op de festivalposters gestegen zullen zijn. En terecht!

Tracklist:
1. Unself
2. All Apart
3. There Is No Warmth
4. The Searing Glow
5. A Plea
6. Let Us Live
7. Hang Them In Your Head
8. Foreclosure
9. This World Is Not My Home