Het is altijd mooi om te zien dat een band uit je eigen regio doorbreekt. In het geval van Carach Angren is dat de in Zuid-Limburg gelegen Oostelijke Mijnstreek, waar frontman Seregor al rond de eeuwwisseling actief was in lokale groepen als Inger Indolia en Vaultage. In een streek die in muzikaal opzicht vooral bekend stond om zijn levendige hardcorescene, is de symfonische, bombastische black metal van dit gezelschap een vreemde eend in de bijt. Maar al snel blijkt dat kwaliteit altijd komt bovendrijven, want met de release van het debuutalbum Lammendam (2008) en het briljante Death Came Through A Phantom Ship (2010) zet het drietal zichzelf niet alleen nationaal, maar zelfs wereldwijd op de kaart. Carach Angren revitaliseert het symfonische blackmetalgenre eigenhandig met nummers die qua gelaagdheid, narratief en tekstuele rijkheid tot de wereldtop behoren.

Na een aantal zeer succesvolle platen op rij moet ik bekennen dat de laatste twee albums iets minder opmerkelijk zijn. Hoewel de muziek nog steeds intrigerend is en vernuftig in elkaar zit, voelt Dance And Laugh Amongst The Rotten (2017) door zijn wat toegankelijkere composities alsof de band met de handrem erop speelt. En met Franckensteina Strataemontanus (2020) krijg ik voor het eerst het gevoel dat het te vertellen verhaal belangrijker is dan de muziek. De industriële invloeden en de soms wel erg eenvoudige riffs en tempo’s zorgen ervoor dat de plaat minder impact op mij heeft dan het oude werk, hoewel daarbij aangetekend dient te worden dat het werkstuk nog steeds een ruime voldoende behaalt.

Na zes albums in twaalf jaar volgt een behoorlijk lange stilte. We zijn vijf jaar verder en de wereld is in die tijd behoorlijk veranderd als de Limburgers terugkeren met een nieuw wapenfeit in de vorm van de ep The Cult Of Kariba. De band is inmiddels gereduceerd tot tweetal, want drummer en oudgediende Namtar (Ivo Wijers) heeft het schip verlaten. Nu ben ik normaliter wat huiverig voor dit soort releases, die maar al te vaak als weinig geïnspireerde zoethoudertjes dienen, of als lauw opgediend teken van leven. Maar op The Cult Of Kariba is iets anders aan de hand. Ik zou haast durven te stellen dat deze ep tot het beste materiaal uit de geschiedenis van Carach Angren behoort. De vijf nummers vormen een welkome terugkeer naar de oude dagen van de band, maar zijn geen simpele exercitie in nostalgie. De opgedane ervaring en compositorische verdieping zijn namelijk eveneens duidelijk hoorbaar.

Het korte intro A Malevolent Force Stirs weet de toon goed te zetten. Ondanks de beperkte lengte is het een bijzonder sfeervolle, omineuze opener, voorzien van prachtige, gotische orkestratie en smaakvolle narratie. Met het agressieve Draw Blood schiet de band vervolgens ijzersterk uit de startblokken. De muziek klinkt zwaarder en bombastischer dan ooit dankzij de agressieve riffs en de driftige orkestrale ondersteuning, die perfect in de muziek is verweven. Het refrein is episch en massief, maar de mannen schakelen net zo soepel over op een romantisch, duister walsritme. The Resurrection Of Kariba had qua muzikale invulling zo op Death Came Through A Phantom Ship kunnen staan met zijn dynamische en licht neurotische muzikale trekjes en meeslepende, verhalende teksten, die veel verbeeldingskracht bevatten.

Het nummer dat echter de meeste tongen los zal maken, is het meesterlijke Ik Kom Uit Het Graf. Wat een fantastisch, inventief nummer is dit! Wat mij betreft is dit Carach Angren 2.0: naargeestig en bijzonder dreigend, als een horrorsoundtrack op steroïden. Zanger Seregor laat zich van zijn meest diverse en meest bezeten kant horen: hij gromt, krijst, fluistert en spuwt zijn haatdragende, diep verontrustende spookteksten met totale bezieling uit. De orkestrale arrangementen zijn ronduit briljant en de versmelting met dikke elektronische elementen is onovertroffen. Kippenvel gegarandeerd! De aan het oudere werk van Cradle Of Filth herinnerende compositie Venomous 1666 heeft de pech om na zoveel spektakel eigenlijk wat gewoontjes te klinken, maar is in essentie natuurlijk eigenlijk ook gewoon een eersteklas nummer, met wederom zeer cineastische, rijke orkestratie en een fraai in de sound verwerkte vioolpartij.

The Cult Of Kariba is meer dan een oppervlakkige ep; het is de wedergeboorte en verdieping van het unieke universum van deze sinistere spookverhalenvertellers. De productie van het schijfje is bovendien fantastisch. De orkestrale elementen komen grootser dan ooit uit de speakers en tegelijkertijd zijn alle rijke details goed hoorbaar. De riffs en het drumwerk klinken agressiever en directer dan voorheen – en de strot van Seregor is indrukwekkend als altijd. Een absolute aanrader, die heel benieuwd maakt naar de vervolgstappen van deze bijzondere band!

Tracklist:
1. A Malevolent Force Stirs
2. Draw Blood
3. The Resurrection Of Kariba
4. Ik Kom Uit Het Graf
5. Venomous 1666