Je weet nooit wat Gautier Serre, alias Igorrr, uit zijn trukendoos tevoorschijn tovert. Amen is een plaat die zonder nadenken door verschillende stijlen zweeft. Genre en categorisering zijn niet relevant en alles wordt volledig op zijn kop gezet in een onbevreesd streven naar het volkomen onverwachte. Experimenteren met traditionele instrumenten is een must, hoe obscuur en ongebruikelijk de keuze ook is. Twee constanten houden de chaos bij elkaar. De eerste is een beklemmende duisternis. Het tweede is het elektronische element, dat als schoktherapie op het zenuwstelsel werkt. Briljante resultaten komen niet voort uit orde, maar uit de zorgvuldig georkestreerde chaos, met Serre als de gekke wetenschapper.

De pandemie heeft geleid tot een aantal ingrijpende veranderingen. De geplande tournee voor Spirituality And Distortion (2020) moest worden uitgesteld. Grunter Laurent Lunoir weigerde vaccins en zangeres Laure Le Prunenec (Corpo Mente) wilde meer vrije tijd. Alleen gitarist Martyn Clément bleef over. Het heeft ertoe geleid dat de bezetting voor de tournee is vernieuwd, maar eveneens dat Igorrr nu een band is en dus niet langer het soloproject van meesterbrein Gautier Serre, al heeft hij nog steeds de touwtjes in handen.

Na jaren met sessiemuzikanten te hebben gewerkt, kan Serre nu rekenen op een stabiele basis-line-up. Grunter JB Le Bail (ex-Svart Crown) is een uitstekende vervanger voor Laurent Lunoir. Voor Laure Le Prunenec ligt dat moeilijker. Haar zang op Spirituality And Distortion en Savage Sinusoid (2017) is onovertroffen. Ze weet haar soms rauwe stem in pijnlijke theatraliteit te gebruiken, verandert binnen zeer korte tijd van delicate zachtheid naar krachtigere passages en stelt geen grenzen aan haar zang. Mezzosopraan Marthe Alexandre is minder excentriek dan haar voorgangster en haar stem komt met name in de rustige passages goed tot zijn recht. Ze kleurt meer binnen de lijntjes en dat dekt voor Igorrr niet de volledige lading. De oosterse invloeden zijn onmisbaar voor het totaalpakket. Dat geldt voor de zang en de percussie. Het is net zo van belang als het extreme drumgeweld van Remi Serafino (ex-Svart Crown), de opvolger van Sylvain Bouvier.

Gastbijdragen, sowieso een wezenlijk aspect bij Igorrr, bieden de oplossing voor het gemis van Laure. In de nummers waar de oosterse sfeer op de voorgrond staat, met meer contrast in het vocale bereik, is de Italiaanse zangeres en multi-instrumentalist Lili Refrain te horen. Bassist Mike Leon (ex-Soulfly, ex-Havok) had een gastbijdrage op de voorganger en neemt op Amen meerdere nummers voor zijn rekening. Ook violist Timba Harris kwam opnieuw naar de studio en op deze plaat zijn de gitaristen van de experimentele rockgroep Mr. Bungle te horen: Trey Spruance (ex-Faith No More) in Blastbeat Falafel en Scott Ian (Anthrax) in Mustard Mucous.

De singles die zijn verschenen in aanloop naar de release lichten slechts een tipje van de sluier op, maar geven met elkaar een redelijke indruk van wat je kunt verwachten. ADHD is het ritmisch sterke, maar voor menigeen moeilijk te volgen creatieve brouwsel van alleskunner Gautier Serre. Deze track is overigens al veel minder vreemd dan de composities op de eerste platen Nostril (2010) en Hallelujah (2012), toen Serre uitsluitend gebruik maakte van samples. Wat mij betreft mag je die periode helemaal vergeten, want pas bij Savage Sinusoid wist Igorrr mij te overtuigen dat het werkelijk om de muziek gaat. Blastbeat Falafel bevat speelse basnoten en verraadt de eerder genoemde oosterse sfeer, maar het is Infestis dat duidelijk maakt de nieuweling een zwaar en duister karakter heeft. Het nummer wordt ingeleid met de klanken van de dungchen (Tibetaanse hoorns), gevolgd door de taikos (grote Japanse trommels), die een ware aardbeving aankondigen. De laatste single Headbutt maakt duidelijk dat vreemde experimenten echt niet zijn verdwenen. We weten nu hoe het klinkt als je een piano sloopt met een graafmachine.

Wat kunnen we van de rest verwachten? ADHD is de enige track waar Serre zijn fantasie de vrije loop laat. Het speelse van Blastbeat Falafel zit ook in Mustard Mucous. De opener Daemoni valt in dezelfde categorie als Infestis en dat geldt ook voor Pure Disproportionate Black And White Nihilism, waarin JB op fantastische wijze zijn woede stuwt naar een allesvernietigende eruptie. Het nummer bevat ook elementen die te zien zijn in de 'making of'-video van het album, bij Igorrr is dat altijd een aanrader om te kijken. In dit nummer zit de gong, gemaakt van een gigantisch roestig zaagblad. Ook de 'melting the notes'-zang van het koor, opgenomen in Monastère de Cimiez in Nice, zit in deze track. Dit is geen truc, dat zie je in de video.

JB heeft een hoofdrol in de tracks met zware riffs en in 2020, maar daarvan ontgaat de essentie mij volledig. Etude N°120 is een elegant, akoestisch muziekstuk van anderhalve minuut waarin Marthe de hoofdrol heeft. Het meest indrukwekkend zijn echter de nummers met de zang van Lili Refrain. Limbo begint plechtig met het eerdergenoemde koor en heeft een donkere zachtheid. De zang van Marthe en Lili luidt het duistere karakter in, er ontstaat een krachtige groove en je kunt het niet laten om meteen de repeatknop in te drukken. Deze track wordt alleen overtroffen door Ancient Sun, opnieuw gedragen door Lili Refrain. De koorzang maakt het duister, maar het klinkt nog somberder als de theremin klinkt, een elektronisch muziekinstrument dat Serre zelf bespeelt door de afstand tussen zijn handen en twee antennes te variëren.

Nou lijkt het misschien alsof Marthe er alleen is voor pure vocale schoonheid, maar daarmee zou ik haar rol in het geheel tekortdoen. Zo zorgt ze voor het enorme contrast in afsluiter Silence, dat begint met zachte piano, maar halverwege gitzwart wordt als Serre zich erin mengt. Zijn productie is overigens uitmuntend. Alles klinkt organisch, alles is echt en met respect voor iedere artiest die de moed heeft gehad om zijn of haar traditionele instrument te laten gebruiken voor het onverwachte.

Net als de voorganger Spirituality And Distortion is Amen een indrukwekkende plaat, maar het album als geheel is veel serieuzer en gerichter. Igorrr klinkt toegankelijker dan ooit, zonder de kernwaarden van Serre te verwaarlozen. Zijn elektronische trukendoos is inmiddels wel ondergeschikt aan de muziek. Dit zorgt er onvermijdelijk voor dat vroege fans van het circusspektakel afhaken, maar dat is altijd een risico.

Tracklist:
1. Daemoni
2. Headbutt
3. Limbo
4. Blastbeat Falafel
5. ADHD
6. 2020
7. Mustard Mucous
8. Infestis
9. Ancient Sun
10. Pure Disproportionate Black And White Nihilism
11. Étude N°120
12. Silence