Aan de top komen is moeilijk, maar er blijven is vaak nog net wat ingewikkelder. In het geval van het Deense Volbeat is er al veel gezegd en geschreven over de bliksemsnelle opkomst, van het spelen in kleine zaaltjes (nota bene als voorprogramma van Hatesphere) tot aan het uitverkopen van grote concertzalen en stadions. De groep rondom zanger, gitarist en boegbeeld Michael Poulsen heeft in die periode van snelle groei steeds een uitgebalanceerd pad weten te bewandelen, waarin nummers met een wat radiovriendelijker geluid meestal gecombineerd worden met enkele stevigere composities, die de metalwortels van de heavy/groovemetalband benadrukken.
Lang is die balanceeract goed gegaan. Hoewel de bravoure en de nieuwe, frisse sound van de eerste drie platen onovertrefbaar is, compenseert Volbeat de inmiddels bestendigde muzikale richting op de latere albums met sterke composities en veel muzikale flair. De mengelmoes van Metallica, Elvis Presley en Johnny Cash (op papier klinkt het nog altijd als een bijzonder curieus huwelijk) blijkt zich uitstekend te lenen voor eersteklas rock- en metaltracks, die zowel melodieus als stoer klinken. Eigenlijk merk ik pas bij de laatste platen – Rewind, Replay, Rebound (2019) en Servant Of The Mind (2021) dat er wel sporen van slijtage beginnen te ontstaan. Het zijn geen slechte albums, maar ze missen wel de sprankeling van het oudere werk.
Wellicht dat de mannen daarom een wat langere pauze hebben genomen in de aanloop naar Gods Of Angels Trust, de negende full-length van de band. Naar de exacte redenen blijft het gissen, maar in ieder geval kunnen we stellen dat die pauze zich uitbetaalt. Over de gehele linie klinkt dit album namelijk stukken energieker dan zijn voorgangers. Daardoor sluit het materiaal op 'GOAT', zoals het acronym van het album luidt en de albumhoes symboliseert, meer aan bij de eerste vier platen dan bij het latere werk, hoewel ook de fijn in het gehoor liggende meezingrefreinen van de meer rockgeoriënteerde albums regelmatig terugkomen.
Mede dankzij nieuwe (gast)gitarist Flemming Lund (bekend van de melodieuze death/thrashmetalband The Arcane Order) klinken nummers als Devils Are Awake, By A Monster’s Hand en Demonic Depression lekker stevig. Vooral laatstgenoemde staat vol stoere thrashriffs. Het verrukkelijk getitelde In The Barn Of The Goat Giving Birth To Satan's Spawn In A Dying World Of Doom behoort tot een van de hoogtepunten, dankzij de lekker schmierende Poulsen, die met hoorbaar plezier de teksten exclameert. Ook het met onmiskenbare schwung en groove uit de speakers knallende Better Be Fueled Than Tamed behoort tot de beste momenten.
Gelukkig klinkt Volbeat ook in de rustigere tracks weer een stuk geïnspireerder. Want ook op het oudere werk zijn het net zo goed de ballads waarmee Volbeat indruk maakt. Op Gods Of Angels Trust zijn er drie te vinden – en alle drie zijn ze zeer sterk. Acid Rain en Time Will Heal bouwen mooi op en worden gedragen door de harmonieuze zanglijnen van Poulsen en vaste gastvocaliste Mia Maja (die overigens wel wat prominenter in de eindmix te horen mocht zijn). Maar het is vooral in het prachtige Lonely Fields dat Poulsen op haast ouderwetse wijze de show steelt en met bijzonder veel bezieling zingt. Ik moet meerdere malen denken aan de klassieker Mary Ann’s Place. Op dit soort momenten behoort hij tot de meest overtuigende zangers in het genre.
Met een speelduur van een kleine drie kwartier is Gods Of Angels Trust ruim een kwartier korter dan zijn voorganger. En ook dat is een goed teken. De plaat bevat namelijk geen enkel overbodig nummer. Zonder al die extra ballast neemt ook de herspeelwaarde van het album flink toe. Al met al kunnen we dus concluderen dat er nog lang geen sleet zit op dit Deense dynamiet.
Tracklist:
1. Devils Are Awake
2. By A Monster's Hand
3. Acid Rain
4. Demonic Depression
5. In The Barn Of The Goat Giving Birth To Satan's Spawn In A Dying World Of Doom
6. Time Will Heal
7. Better Be Fueled Than Tamed
8. At The End Of The Sirens
9. Lonely Fields
10. Enlighten The Disorder (By A Monster's Hand Part 2)
