De schuit van Alestorm maakt water en begint steeds meer mankementen te vertonen, zo luidde mijn conclusie na het zeer matige Seventh Rum Of A Seventh Rum (2022). De ooit zo vermakelijke, zelfbenoemde ‘pirate metal’ van de groep rondom toetsenist en frontman Christopher Bowes is met name op de laatste werkstukken verworden tot een steeds sleetser wordende herhaling van dezelfde grap, met muzikale ambities die tot het absolute minimum zijn bijgesteld en louter gecompenseerd worden door tenenkrommend platvloerse teksten.
De periode tussen de vorige langspeler en het nieuwe album The Thunderfist Chronicles is langer dan ooit. Of de band die periode heeft gebruikt voor bezinning, valt te betwijfelen, want het feestgezelschap struint onvermoeibaar de internationale podia af. Het is dan ook met enige terughoudendheid dat ik deze achtste full-length aan een aantal zorgvuldige luisterbeurten onderwerp. Is de schuit opgepoetst en weet het inmiddels internationale gezelschap weer iets van zijn oude glorie terug te vinden? Of kunnen we de band intussen beschouwen als het muzikale equivalent van de verweerde, oude zuiplap die in de kroeg tot vervelens toe hetzelfde verhaal blijft ophangen?
De balans slaat vooral naar het positieve door. Want er zijn genoeg positieve zaken te melden over The Thunderfist Chronicles. Allereerst bijvoorbeeld dat Alestorm in muzikaal opzicht een stuk interessanter voor de dag komt dan op de laatste paar albums. Zo doet de degelijke opener Hyperion Omniriff door het snelle toetsenwerk in muzikaal opzicht regelmatig aan Children Of Bodom denken - zeker als halverwege ook nog enkele verrassende screams opduiken. Daarnaast slagen de mannen er toch weer in om enkele livekrakers te produceren. Zo is het buitengewoon vermakelijke Killed To Death By Piracy een frivole track in de trant van Keelhauled, Drink en Mexico. En ook het zwierige, vrolijke Mountains Of The Deep (waarin met overgave een lofzang wordt gebracht aan een dame met een enorme voorgevel) is behoorlijk geestig.
Jammer genoeg staan er ook weer enkele tracks van een zeer bedenkelijk niveau op deze nieuweling. Het ergst is Banana, een ADHD-achtige suikerspinbom waarin dubcore, dance en folk in een soort op tilt geslagen flipperkast samenkomen. Ook tekstueel is het nummer wel erg gemakzuchtig en flauw. En de Nekrogoblikon-cover Goblins Ahoy! blijkt een nogal rommelig allegaartje, waarin de band alle kanten op schiet. De laatste jaren heeft Alestorm vaker dit soort experimenten uitgeprobeerd (Tortuga, P.A.R.T.Y.) en het eindresultaat is vrijwel altijd abominabel.
Toch is de balans over de gehele linie een stuk positiever dan op de laatste twee langspelers. Want met uitzondering van de hierboven genoemde nummers is het muzikale niveau op The Thunderfist Chronicles beduidend hoger. Zo is Frozen Piss 2 ondanks de stupide titel een erg lekker, onstuimig nummer, dat rijkelijk is gelardeerd met uitbundig blaaswerk (de trompet en trombone, viespeuken!) en dat ondanks zijn standaardlengte behoorlijk episch voor de dag komt. En in het verrassend serieuze The Storm imponeert de band met enkele fraai verweven en zelfs subtiele folktinten. Op dit soort momenten horen we iets terug van de charme van de eerste albums.
Een aparte vermelding verdient natuurlijk de afsluiter Mega-Supreme Treasure Of The Eternal Thunderfist, dat met zeventien minuten het langste Alestorm-nummer tot nu toe is. Nu heeft Bowes met Gloryhammer en Wizardthrone al eerder bewezen ook te kunnen overtuigen met dergelijke, epische tracks, en ook in deze track valt er aardig wat te genieten. Screams, epische passages, folky momenten en flitsende solo’s vechten om voorrang. Ook hier horen we weer enkele momenten die in muzikaal opzicht sterk aan Children Of Bodom en zelfs wat aan DragonForce doen denken. Zeer verrassend is ook de vocale bijdrage van niemand minder dan Sir Russell Allen, die het nummer met zijn machtige stemgeluid direct richting Symphony X-wateren stuurt. Hoewel het nummer een paar minuten korter had gekund, is het een lovenswaardig epos.
Zo blijkt The Thunderfist Chronicles een verrassend degelijk album, waarin we bij vlagen een stevigere kant van Alestorm horen en waarin de band met name in muzikaal opzicht weer wat meer vlamt en de al te platgetreden paden vermijdt. De plaat verliest het van de eerste albums, waarop Alestorm nog fris en frivool klinkt, maar is duidelijk een stap vooruit ten opzichte van de vorige twee platen. Het schip kan weer enkele jaren mee in ieder geval.
Tracklist:
1. Hyperion Omniriff
2. Killed To Death By Piracy
3. Banana
4. Frozen Piss 2
5. The Storm
6. Mountains Of The Deep
7. Goblins Ahoy! (Nekrogoblikon-cover)
8. Mega-Supreme Treasure Of The Eternal Thunderfist
