Devastation Ahead, het debuutalbum van het Nederlandse Degenerate (2019), is behoorlijk indrukwekkend voor een band die pas een jaar of drie actief was toen de plaat uitkwam. Het is een heel solide deathmetal-plaat met stevige thrash- en melodeath-invloeden, waarbij vooral opvalt hoe volwassen de songs klinken en hoe zelfverzekerd er gemusiceerd wordt. Achteraf gezien is het waarschijnlijk een van de betere Nederlandse metaldebuten van de afgelopen jaren.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat veel fans reikhalzend uitkijken naar de opvolger die door de ellende van de covid-periode langer op zich heeft laten wachten dan de bedoeling was. Maar nu is hij er dan eindelijk. Onlangs verscheen namelijk Degenerates tweede full length Rituals Of Rage. De vraag bij elke tweede langspeler is natuurlijk of de band de hoge verwachtingen van het debuut kan inlossen.

Het antwoord is: ja en niet zo’n klein beetje ook. Degenerate heeft zich op alle vlakken weten te verbeteren. De plaat is rijker aan invloeden en diverser van tempo, wat meteen de grootste zwakke plek van het debuut, de relatieve eenvormigheid van de songs, heeft ondervangen. Tegelijkertijd heeft deze ontwikkeling ook geresulteerd in een veel eigener geluid. En ook nu weer valt op hoe volwassen en zelfverzekerd de plaat klinkt.

Muzikaal gezien beweegt Degenerate zich nog steeds ergens tussen de death-thrash van The Haunted en de melodeath van At The Gates. Het grote verschil met de voorganger is dat er op Rituals Of Rage binnen de songs veel vrijer wordt geschakeld tussen diverse stijlen en texturen, die daardoor veel dynamischer klinken. Waar bij het beluisteren van Devastation Ahead je aandacht nog weleens afdwaalt, blijven de songs op de nieuweling eigenlijk altijd boeiend.

Het album begint sterk. Servitor trakteert de luisteraar op furieuze deathmetal voortgedreven door gevarieerd drumwerk dat het tempo voortdurend hooghoudt. De schelle, rauwe stem van Rens Hilgers, die in de uithalen dicht tegen Meshuggahs Jens Kidman aanschurkt, zorgt voor extra intensiteit. Het refrein is catchy, met een snuifje groove, en de melodische gitaaraccenten zorgen voor de nodige ademruimte. Met Xenon Equilibrium dat meer thrash-georiënteerd maar niet minder furieus is, blijft het tempo hoog. The Cult knipoogt naar At The Gates en is gebouwd rond een vette, ranzendsnelle, speedmetal-achtige riff, waarbij smaakvolle keyboard-toevoegingen op de juiste momenten voor extra sfeer zorgen. In Illuminate valt de intensiteit van de zang op, die mooi contrasteert met melodische accenten op keyboard en gitaar. Dit zijn vier vrijwel vlekkeloze nummers, waarbij vooral The Cult zich moeiteloos met de internationale top kan meten.

Na dit furieuze begin wordt het tempo wat afwisselender en wordt er wat vaker een epische sfeer gecreëerd, zoals in Sentence Of Death en Claymore, zonder dat de intensiteit afneemt. Er is zelfs ruimte voor experimenten met andere genres. In The Blacksmith worden naast keyboards ook niet-gedempte black metal akkoorden in de voornamelijk thrash-georiënteerde riffs gebruikt en zorgen violen hier en daar voor extra accenten die het geheel een unieke sfeer geven. Een boeiend en uitermate verrassend nummer, waarbij drummer Bas Bloos, die sowieso een topprestatie levert op dit album, excelleert.

Kortom, Degenerate heeft met Rituals Of Rage de belofte van zijn goede debuut meer dan ingelost. Het is een heel diverse plaat geworden, zonder zwakke plekken en met een aantal absolute uitschieters. Tel daar de goede productie en de strakke muzikale uitvoering bij op en je krijgt een plaat met het label “verplichte aanschaf”. Deze band heeft het in zich om door te breken naar de internationale top. Laten we derhalve hopen dat het niet weer zes jaar duurt voor de nieuwe plaat het licht gaat zien.

Tracklist:
1. Servitor
2. Xenon Equilibrium
3. The Cult
4. Illuminate
5. Sentence Of Death
6. Claymore
7. Faceless Violence
8. The Blacksmith
9. Rituals Of Rage