Sodom is zonder twijfel de meest traditionele Duitse metalband. De thrashformatie uit Gelsenkirchen trekt zich niets aan van trends en dat is het handelsmerk geworden. Het legendarische Agent Orange (1989) bracht internationale roem en vormt zo ongeveer de basis voor iedere plaat die volgt. Voor The Arsonist is dat niet anders. Door het rauwe en brute randje schuurt de nieuweling soms tegen death en is doorspekt met punkinvloeden.

Bassist en frontman Tom Angelripper weet precies hoe je een goed album maakt. Dat neemt niet weg dat The Arsonist het resultaat is van teamwork. Elk van de vier bandleden heeft bijgedragen. Frank Blackfire levert de harde en directe riffs, York Segatz voegt daar een vleugje sfeer en ademruimte aan toe en drummer Toni Merkel, die ook een uitstekende gitarist blijkt te zijn, heeft eveneens bijgedragen aan een paar nummers. Een zo organisch mogelijke productie was een uitgesproken doel. Het slagwerk is opgenomen met een 24-sporen taperecorder. Geen verfijning en geen studiotrucjes, zoals digitale verbeteringen.

De eerdergenoemde Agent Orange-achtige basis flirt met death metal, wat meteen goed uit de verf komt in de sterke opener Battle Of Harvest Moon, fraai ingeleid door het instrumentale titelnummer. De compromisloze punkwortels van Tom Angelripper, kenmerkend voor klassiekers als Ausgebombt en Bombenhagel, zitten eveneens in het DNA van Sodom. De singles Trigger Discipline en Taphephobia maken dat onomwonden duidelijk. En bevatten die nummers nou een knipoog naar het gepensioneerde Slayer, of is het toch een opgestoken middelvinger?

De structuur in de nummers is strak en enigszins voorspelbaar. Dat werkt al decennialang. Sane Insanity is misschien wel het meest typerende nummer voor de stijl door de jaren heen. Scavenger en de afsluiter Return To God In Parts hebben een lager tempo, maar weten uiterst effectief de roos te treffen. De wat meer rechtlijnige nummers verraden de invloed die Motörhead en Venom hebben op de stijl. Dat komt met name naar voren in Witchhunter, een eerbetoon aan voormalig drummer Chris Witchhunter (Christian Dudek) die in 2008 overleed, maar nog sterker in A.W.T.F., een oersaaie track die wat mij betreft slechts als vulmateriaal dient.

Naarmate het album vordert, begint het verschil in sound tussen de nummers op te vallen, maar eveneens dat de kwaliteit van de composities wat afneemt. Zo gaat Gun Without Groom richting death, maar legt het af tegen de opener Battle Of Harvest Moon. Dat maakt het overigens geen ondermaats nummer. Twilight Void heeft net als Scavenger een lager tempo, maar de versnellingen weten ternauwernood te voorkomen dat het nummer eentonig wordt. Ook Obliteration Of The Aeons heeft zijn momenten, maar haalt niet het niveau van de eerdere tracks.

Als je ruim veertig jaar doet wat je altijd hebt gedaan, dan weet je dat de liefhebber echt wel genoeg krijgt om van te genieten. Met The Arsonist zal Sodom geen nieuwe fans aanspreken. Het is een ouderwetse sloopkogel met een flinke dosis hardcore punk en dat gaat ten koste van de broodnodige variatie en pakkende refreinen. Het is een goed album, maar kan echt niet tippen aan Genesis XIX (2020).

Tracklist:
1. The Arsonist
2. Battle Of Harvest Moon
3. Trigger Discipline
4. The Spirits That I Called
5. Witchhunter
6. Scavenger
7. Gun Without Groom
8. Taphephobia
9. Sane Insanity
10. A.W.T.F.
11. Twilight Void
12. Obliteration Of The Aeons
13. Return To God In Parts