Na een turbulente tijd heeft Robb Flynn zijn zaken met Machine Head inmiddels weer op orde. Catharsis (2018) verdeelde destijds de fanbase tot op het bot, maar was ook de druppel die ervoor zorgde dat de band uiteenviel. Alleen Flynn en bassist Jared MacEachern bleven over en zij moesten bouwen aan een nieuwe reïncarnatie van Machine Head. Met een hernieuwde line-up en een succesvolle jubileumtour ter ere van vijfentwintig jaar Burn My Eyes (1994) leek de formatie weer goodwill te vergaren bij de fans. Het ambitieuze, maar niet geweldige Øf Kingdøm And Crøwn (2022) werd goed onthaald en ook de keuze om weer op festivals te spelen, heeft Machine Head goed gedaan.

Nu dient opvolger Unatøned zich aan. Qua artwork en de irritante manier van schrijven van de letter o lijkt het alsof de plaat in het verlengde van zijn voorganger ligt, maar dat is niet waar. Unatøned volgt een andere koers en dat is vooral één die zich richt op compacte thrash en groove. Het is weer een andere richting die de groep inslaat, al ademt de muziek elementen vanuit de gehele discografie.

Waar Øf Kingdøm And Crøwn vooral een te ambitieuze conceptplaat is en waarbij het Flynn niet lukt om de gehele speelduur te blijven boeien, lijkt Unatøned het tegenovergestelde. Elk nummer is vooral heel erg rechttoe-rechtaan en volgt redelijk hetzelfde patroon, waarbij de band wisselt tussen snelle/zware coupletten en grootse refreinen. Ook is er een flinke rol weggelegd voor cleane zang. Het euvel hierbij is dat Machine Head verzuimt om met echt memorabel materiaal te komen, want nergens wil het echt vlammen.

Dat zegt niet meteen dat Unatøned een slechte plaat is, maar deze kent weinig tot geen hoogtepunten. Zeker van Machine Head kan en mag je meer verwachten. Elke track lijkt een beetje weg te kabbelen en het is vooral of de wil en urgentie bij de bandleider ontbreken. Zelfs na meerdere luisterbeurten blijft er te weinig hangen en zijn de momenten die je doen opveren spaarzaam. In die zin is een vergelijking met het gewraakte Catharsis snel gemaakt. Het verschil met die plaat is dat daar een aantal sterke tracks op staan die afgewisseld worden met zeer matig materiaal en op Unatøned wordt nergens de ondergrens gehaald, maar zijn de instant klassiekers ook niet te bekennen.

Als je daarvoor dan ergens een oorzaak voor moet aanwijzen, ligt dat vooral aan de zang van de frontman. Muzikaal wordt er namelijk niet slecht gespeeld en zijn er genoeg fijne, typerende Machine Head-riffs en ook een aantal goede solo's, maar vervolgens moeten deze het doen met weinig inspirerende coupletten en refreinen, waarbij vooral die oprechte felheid en pit gemist wordt. Atømic Revelatiøns is hier een prima voorbeeld van, terwijl These Scars Wøn't Define Us laat horen dat het ook anders kan.

Unatøned is dus niet een plaat die zich in het rijtje van legendarische albums van Machine Head zal scharen. Voor de vele tegenstanders van Robb Flynn zal het weer voer zijn om de band voor de zoveelste keer af te schrijven, maar dat is ook weer niet nodig. De plaat kent geen slechte tracks, maar voor het doen van Machine Head kent deze ook te weinig oplevingen. Het is allemaal net wat te magertjes en het is te hopen dat in de toekomst iemand bij Flynn het heilige vuur weer weet te ontsteken.

Tracklist:
1. Landscape Øf Thørns
2. Atømic Revelatiøns
3. Unbøund
4. Øutsider
5. Nøt Løng Før This Wørld
6. These Scars Wøn’t Define Us
7. Dustmaker
8. Bønescraper
9. Addicted Tø Pain
10. Bleeding Me Dry
11. Shards Øf Shattered Dreams
12. Scørn