Een groot punkrockliefhebber ben ik nooit geweest, maar op z'n tijd kan ik een theelepel van het eigenwijze spul wel waarderen. Deze nieuwe plaat van het Duitse District gaat er ook wel in. Helder geproduceerde, gevarieerde punkrock met zeer aparte zang.

Als je District zo voor het eerst hoort, zou je zweren dat de band uit Engeland afkomstig is. Dat gitarist Pascal Briggs van oorsprong Brit is, zal dan ook geen toeval zijn. Bovendien doet zanger Marc een (voor ongetrainde Hollandse oren) overtuigende poging om Brits te klinken in z'n uitspraak. Om een of andere reden klinkt de muziek zo toch wat authentieker.
De titel van het album doet anders vermoeden, maar echt hard en agressief is de punkrock van District niet. Door de nette, krachtige productie en de pakkende refreintjes luisteren de nummers gemakkelijk en lekker weg. Persoonlijk prefereer ik een wat rauwer geluid en wat meer vunzigheid over de gehele linie, maar deze combinatie van geluid en stijl misstaat de band totaal niet.
Blikvanger van de band is zanger Marc Ader (ook The Revolvers). Zijn stem is nogal apart, om maar gebruik te maken van een understatement. Op basis van het stemgeluid zou je een hermafrodiet verwachten, en soms is het zelfs net een hysterisch wijf. Deze zang is duidelijk niet voor iedereen weggelegd en kan derhalve het album maken of kraken.

Dertien pakkende punkrocknummers, met als hoogtepunten het gedreven I Crisis en het herkenbare No Heart, vormen een fraai album dat z'n weg naar het juiste publiek wel gaat vinden.

Tracklist:
1. We Are the Kids (We Don't Care)
2. I Crisis
3. Pop Stars
4. My Baybyeez Number
5. Off the Beaten Tracks
6. No Heart
7. Human Interaction
8. Monotony
9. Good Bye Chastify
10. I Don't Wanna Live Forever
11. Suzanne
12. Telephone Song
13. I Know a Girl