Er is tegenwoordig geen gebrek aan bands die op zoek zijn naar die klassieke deathmetalsound van de late jaren tachtig en begin jaren negentig. Integendeel, dit subgenre van de death metal is zo populair geworden dat verzadiging dreigt en het heel moeilijk is voor nieuwe bands om zich nog enigszins te onderscheiden. Niettemin slaagde het Canadese Grave Infestation hier wonderwel in met hun debuut Persecution Of The Living uit 2022.

Op dit album wordt heel bewust gezocht naar die rauwe, vieze, vuige en primitieve undergroundsound, zowel in de productie als in de riffs, die we kennen van het pionierswerk van bands als Morbid Angel, Autopsy en Pestilence. De songs zijn simpel van structuur, er is weinig melodische variatie en het klinkt soms alsof het hele album live is opgenomen in de kelder van de drummer, waarbij de technische uitvoering nog weleens rammelt en er hier en daar een foutje waar te nemen is.

Maar deze undergroundsfeer is natuurlijk precies de charme van die eerste fase van de death metal en het is vooral het nostalgische verlangen hiernaar dat de huidige populariteit van de ODSM bepaalt. Grave Infestation weet deze sfeer op zijn eersteling goed neer te zetten. De riffs zijn zwaar, donker en bruut, de songs zijn simpel zonder te vervelen en de productie weet perfect het gevoel van vroeger neer te zetten zonder dat de instrumentatie daaronder te lijden heeft.

Op het nieuwe album Carnage Gathers probeert de band hetzelfde trucje nogmaals te herhalen, alleen ditmaal helaas met minder succes. Waar alle elementen op het debuutalbum nog perfect samenkomen, is het nu veeleer een kwestie van nét niet. Het gitaarwerk is nog wel in orde, maar de solo’s zijn bijna allemaal ondermaats, de riffs zijn te vaak net even te simpel en er zijn nogal wat segmenten waarbij riffs niet goed op elkaar aan lijken te sluiten.

Al deze problemen manifesteren zich meteen in de opener Living Inhumation, die een saaie hoofdriff heeft, een matige en klungelig uitgevoerde solo, en een schrijnend gebrek aan variatie. Je krijgt het idee dat het streven naar eenvoud en underground net even te ver is doorgevoerd. Er zit geen eenheid in de segmenten en het klinkt allemaal een beetje doelloos, alsof er te weinig ideeën waren die vervolgens ook nog eens te haastig zijn uitgewerkt. Daarnaast is de zang nogal teruggedrukt in de mix en is er echo aan toegevoegd, waardoor het lijkt alsof ze niet in de kelder, maar in het toilet is opgenomen.

Gelukkig zijn Ritualized Autopsy en Inhuman Remains die hierop volgen beter van structuur en vertonen in elk geval grotendeels de samenhang en drive die we kennen van het debuutalbum. In deze songs worden snellere segmenten effectief afgewisseld met trage, doomy stukken die hier en daar lekker grooven en sterk aan Autopsy doen denken. Toch zijn er nog net te veel zwakke passages om ze tot echte topnummers te kunnen bombarderen.

Black Widow gaat wat meer de Morbid Angel-kant op in de snellere passages en is misschien wel daardoor verreweg de interessantste track op het album. Deze heeft urgentie en agressie, met veel contrasten, omdat traag hier ook écht traag is en snel dus ook écht snel. De solo is helaas veruit het minste deel, zoals dit eigenlijk op het hele album het geval is. The Anthropophagus en Carnage Gathers bevatten een deel van de furie die Black Widow erbovenuit doet steken, maar ook nu kan de band dit in beide gevallen weer niet het hele nummer volhouden.

Grave Infestation is er niet in geslaagd om het niveau van zijn debuutalbum aan te tikken en in dat opzicht valt Carnage Gathers dus een beetje tegen. De band laat bij vlagen horen waar het toe in staat is, maar vertoont nergens de consistentie en inventiviteit die nodig is om een topalbum af te leveren. En hierbij blijkt meteen hoe gevaarlijk het is om zo uitgesproken te streven naar die ouwe rauwe stijl van weleer. Want als je de juiste balans tussen primitief en simpel enerzijds en sterke dynamische songs anderzijds niet kunt vinden, dan is het resultaat een album dat alleen maar primitief klinkt, maar niet echt kan boeien. Er is natuurlijk een reden dat de klassieke death metal zich uiteindelijk verder ontwikkeld heeft naar een complexere en goed geproduceerde sound.

Tracklist:
1. Living Inhumation
2. Ritualized Autopsy
3. Inhuman Remains
4. Black Widow
5. The Anthropophagus
6. Carnage Gathers
7. Drenched In Blood
8. Murder Spree