Het is interessant om te merken hoe de levenscyclus van bands die al decennialang meedraaien kan verlopen. Sommige groepen slagen erin om zichzelf opnieuw uit te vinden en ook over zo’n langere periode relevant te blijven, terwijl andere bands nieuw werk vooral als middel zien om nog een paar jaar langer te kunnen teren op oude roem. Een derde categorie is die van groepen die – al dan niet bewust – in de nadagen van hun carrière lijken te zitten. De hoogtijdagen zitten erop en de interesse in nieuwe releases neemt af. In tegenstelling tot de tweede groep hebben bands in deze categorie geen dusdanige klassiekers uitgebracht dat de interesse van het publiek gewaarborgd blijft. De omgang hiermee kan variëren van groep tot groep, maar een soort gemoedelijke acceptatie lijkt het beste medicijn om er toch lol in te houden (Anvil lijkt me een prima voorbeeld hiervan).
Ook het Duitse Suidakra lijkt zich in de herfst van zijn bestaan te bevinden. In zijn ruim dertigjarige carrière is de melodieuze mengelmoes van folk, black en death metal met name in het laatste decennium voorbij gestreefd door nieuwere collectieven, zoals Brymir en Æther Realm. Terwijl de mannen uit Düsseldorf rond de eeuwwisseling furore beginnen te maken met hun toegankelijke en catchy combinatie van melodieuze deathmetalriffs, epische refreinen en zwierige folkelementen, is het vooral het drieluik Caledonia (2006), Crógacht (2009) en Book Of Dowth (2011) waarop het gezelschap zich in zijn hoogtijdagen lijkt te bevinden.
In het tweede decennium van deze eeuw begint de klad er wel een beetje in te komen, met langere perioden van stilten tussen de releases en een ietwat tanende kwaliteit, zowel qua composities als qua productie. Het vorige album Wolfbite (2021) blijkt wisselvallig: erg fijne, melodieuze composities (Darcanian Slave) worden afgewisseld met overdreven epische, maar desondanks ietwat inconsistente tracks (Faoladh). De groep heeft wederom de tijd genomen voor een opvolger, die aan het eind van 2024 verschijnt onder de naam Darkanakrad (pluspunten voor het palindroom). Het is de zestiende langspeler die Suidakra uitbrengt en alleen dat al is een mijlpaal om trots op te zijn.
De vraag is natuurlijk vooral hoe de band in deze nadagen van zijn carrière klinkt. En hoezeer ik de mannen ook een warm hart toedraag, het materiaal is eerlijk gezegd behoorlijk ondermaats. Veel van de euvels die op de laatste platen opduiken – met name de wat blikkerige productie – zijn ook op deze nieuweling van toepassing. De composities zijn ook wat rechtlijniger geworden. Zo is Seven Sentinels behoorlijk vlak en ongeïnspireerd qua uitvoering. De solo aan het einde komt te laat om het nummer te redden. De folkinstrumentatie, die toch ooit gold als een belangrijk bestandsdeel in de sound, voelt bij vlagen wat plichtmatig verwerkt in de composities (A Tainted Dominion is hiervan een goed voorbeeld).
Niet alles is even dramatisch. Het begin van Darkanakrad is nog best aardig. Met As Heroes Abide schiet de band voortvarend uit de startblokken. Het nummer is energiek en weliswaar niet bijster origineel, maar aardig uitgevoerd dankzij de melodieuze leads en subtiele folktinten. Unravelling Destinies combineert fijn leadgitaarwerk met epische screams, een korte, vinnige solo en cleane zanglijnen, die voor aangenaam contrast zorgen. De zaak stort echter op redelijk fundamentele wijze in tijdens de tweede helft van het album. Zo komt het lange, wat rommelige Heart Of Darkness niet goed uit de verf. De band komt grimmiger over en neigt hier meer richting traditionele death/black metal, maar de screams ontberen overtuigingskracht en omdat de melodieuze elementen wat ondersneeuwen, blijft een vrij inwisselbare compositie over. The Last Guardian lijdt aan hetzelfde euvel. De track is met zeven minuten echt te lang, omdat de flauwe, opgewarmde standaardriffs en de obligatoire inzet van folkelementen te weinig verheffend zijn.
Met de afsluitende At The Gates Medley (bestaande uit een mix van de oude At The Gates-tracks Terminal Spirit Disease, The Red In The Sky Is Ours, Windows en The Scar) eindigt Suidakra al helemaal in mineur. Ik vind het eerlijk gezegd een onbegrijpelijke keuze, want juist het woeste en relatief lompe deathmetalgeweld van de Gotenborg-helden past totaal niet bij de stijl van Suidakra. En inderdaad: de uitvoering is gejaagd, rommelig en verre van overtuigend. Een onnodige afsluiter van een al met al matig album. De herfstdagen kunnen mooi zijn, maar ik vrees dat barre wintertijden snel hun intrede doen als Suidakra op deze manier verder gaat.
Tracklist:
1. The Weight Of Worlds
2. As Heroes Abide
3. Unravelling Destinies
4. Seven Sentinels
5. A Tainted Dominion
6. Ashes Of Truth
7. The Heart Of Darkness
8. The Last Guardian
9. Cruinnath's Breath
10. In Shadows Deep
11. At the Gates Medley
