Het Duitse Vulture is een van de vele groepen die teruggrijpt op een sound die is geworteld in de jaren tachtig. In 2019 maak ik voor het eerst kennis met de jachtige, energieke speed/thrash metal van het gezelschap als de band Ghastly Waves & Battered Graves uitbrengt. Die plaat laat weliswaar niets vernieuwends horen, maar is zo vakkundig uitgevoerd en barst zo uit zijn voegen van enthousiaste oldschoolverheerlijking dat het nog steeds een zeer vermakelijke schijf is om af en toe op hoog volume te draaien. Datzelfde geldt voor de in 2021 verschenen opvolger Dealin’ Death, die over de gehele linie iets minder uitbundig, maar wel met wat meer ‘schwung’ uit de speakers komt blazen.

We schrijven het jaar 2024 als de denimduitsers wederom toeslaan. Sentinels is langspeler nummer vier van het kwintet, dat zich beroept op pseudoniemen met een hoog gniffelgehalte: A. Axetinctör (basgitaar), S. Castevet (gitaar), M. Outlaw (gitaar), L. Steeler (zang) en G. Deceiver (drums). Dat gniffelgehalte wordt overigens verder versterkt door de ronduit potsierlijke albumhoes, die zelfs veertig jaar geleden tot gefronste wenkbrauwen zou hebben geleid. Gelukkig komt Vulture in muzikaal opzicht beter voor de dag. Met het flitsende Screams From The Abattoir schiet de band als een stel trappelende paarden uit de startblokken: de opzwepende riffs, de wild-energieke drumroffels, het smakelijke duelleerwerk op de gitaar en de uitbundige uithalen van de heer Steeler zorgen voor een hoog vuist-in-de-lucht-gehalte. Met Unhallowed & Forgotten, Death Row en Oathbreaker staan er meer van dit soort vurige energiebommetjes op het menu.

Ook als het tempo iets meer naar beneden gaat, overtuigt Vulture op de meeste momenten. Zo doet het prima Realm Of The Impaler met zijn swingende thrashriffs sterk denken aan het oudere werk van Exodus, terwijl het direct meezingbare en nogal kitscherige refrein herinneringen oproept aan de olijke medethrashers Tankard. Where There's A Whip (There Is A Way) blijkt de meest vermakelijke track van het album, waarin een wederom heerlijk jachtig tempo wordt gecombineerd met hilarische samples van – u raadt het al – knallende zwepen. Het geheel wordt met veel overtuiging en vol overgave voorzien van vocaal cachet door Steeler, die zich hier mag uitleven met enkele kenmerkende, hoge uithalen.

Toch vallen er ook wel enkele kanttekeningen te plaatsen bij Sentinels. Zo is Draw Your Blades een redelijk inspiratieloze track, die door het te lang herhaalde refrein en de wat eentonige riffs nogal inwisselbaar klinkt. En Der Tod Trägt Schwarzes Leder begint zelfs ronduit tenenkrommend als een soort poging tot een gevoelige ballad, inclusief nogal fout klinkende, semi-zwoele vrouwelijke gastvocalen, om verder als een vrij nietszeggend gitaarniemendalletje te eindigen. Het afsluitende Sentinels (Heavier Than Time) bevat weliswaar enkele lekker melodieuze, aan Iron Maiden refererende riffs, maar duurt met vijf minuten wat lang, zeker omdat de hoofdriff iets te vaak wordt herhaald.

Ach, het is duidelijk dat Vulture het hart op de juiste plaats heeft. En ondanks het ontbreken van enige originaliteit weten de Duitsers met Sentinels een fijn en opzwepend plaatje af te leveren. Ik vermoed dat de groep vooral live tot grote hoogten kan stijgen. Daar leent de energieke, opzwepende en vuige oermetal van Vulture zich het best voor.

Tracklist:
1. Screams From The Abattoir
2. Unhallowed & Forgotten
3. Transylvania
4. Realm Of The Impaler
5. Draw Your Blades
6. Where There's A Whip (There Is A Way)
7. Der Tod Trägt Schwarzes Leder
8. Death Row
9. Gargoyles
10. Oathbreaker
11. Sentinels (Heavier Than Time)