De uit Cleveland afkomstige deathmetalformatie 200 Stab Wounds stond onlangs voor het eerst op een Nederlands podium, als voorprogramma van Cattle Decapitation in het Nijmeegse Doornroosje, een optreden dat alom goed werd ontvangen. Het gaat opmerkelijk snel met de carrière van deze nog jonge band, die pas sinds 2019 actief is. Ondanks het feit dat het onlangs verschenen Manual Manic Procedures pas de tweede langspeler is, heeft de band al aardig wat naam gemaakt en lijkt bezig aan een snelle mars naar de subtop van het deathmetalgenre.

Wat vooral verbaast, zeker omdat de band nog maar zo kort bestaat, is hoe goed dit album klinkt. En dan heb ik het niet alleen over de productie, die top is, maar over de kwaliteit en de uitvoering van de songs: retestrak, overtuigend, vol vuur en intensiteit. Eveneens verbazend is de snelle ontwikkeling die het viertal heeft doorgemaakt in zowel de sound als de kwaliteit van de composities. De eerste ep Piles Of Festering Decomposition (2020) is nog stevig verankerd in het vroege werk van Carcass, zware en lompe old school death metal met duidelijke invloeden uit de brutal en slam, hard en snel van begin tot einde. In vergelijking hiermee klinkt Manic Manual Procedures bijna alsof je naar een heel andere band zit te luisteren. Naast Carcass is er nu ook ruimte voor andere invloeden, zoals van Cannibal Corpse, Autopsy, Exhumed en hier een daar een spatje Obituary. De sound is over het geheel genomen minder lomp en zwaar, met meer variatie in zowel het tempo als de riffs, met meer aandacht voor sfeer en melodie.

De albumopener, Hands Of Eternity, biedt meteen een mooie doorsnede van alles wat de band te bieden heeft en toont hoe kundig de verschillende invloeden gecombineerd worden tot een boeiend geheel. Het nummer schakelt moeiteloos van snel en hard naar langzaam en groovy, maar blijft altijd zwaar en intens. De ronkende bas-breakdown in het midden is verrassend en creëert een effectief contrast dat de impact van het laatste deel nog verder verhoogt. De subtiele manier waarop er gevarieerd wordt tussen de verschillende riffs en tempo’s doet opvallend volwassen aan voor een formatie die pas vijf jaar actief is.

Defiled Gestation is nog een voorbeeld van een nummer dat vol zit met contrasten, terwijl het toch overkomt als een vloeiende compositie. Het begint met een slam-riff die overgaat in een riff die een meer punky hardcore-vibe heeft, die daarna weer overgaat in een tragere, loeizware riff waar de bas doorheen ronkt en brult als een startende motor. Het nummer biedt een ware riff-bonanza, vol verrassende wendingen, tempowisselingen en melodische accenten.

Er zit een springerig, levendig gevoel in de manier waarop de band moeiteloos weet te schakelen tussen alle verschillende elementen en zo een veelheid aan stemmingen weet op te roepen. De stilistische contrasten en verrassende accenten doorbreken of accentueren op gezette tijden de loeiharde brutaliteit die over de luisteraar wordt uitgestort, zodat het geheel minder compact en somber en daarmee veel toegankelijker wordt. Het hele album is daarbij doordrenkt van een gevoel van opgekropte energie en woede die ternauwernood in bedwang gehouden wordt en die de luisteraar voortdurend bij de strot grijpt.

Dynamiek is daarmee het toverwoord op Manual Manic Procedures. Ook al zijn de elementen allemaal bekend en wordt er nooit ver afgeweken van de klassieke OSDM-sound, het zorgt ervoor dat het album fris en modern klinkt. Elk nummer heeft wel een paar verassende elementen die het net dat beetje extra geven. Neem nu de swingende riff in Flesh From Within, de synth-accenten en industriële geluiden in Led To The Chamber/Liquified, of de heerlijk energieke, bouncy riff in Parricide. Ook in de zang wordt er gevarieerd, met als hoogtepunt de zeer onverwachte hardcore-achtige zangpartij in Ride The Flatline (een bijdrage van Jami Morgan van de band Code Orange) die nog wat extra urgentie en agressie toevoegt aan een toch al intens nummer.

Met een looptijd van negentwintig minuten en een beetje is de lengte van het album precies goed. Er staat geen overbodig vulmateriaal op, al het vet is eraf gesneden en over de volgorde van de nummers lijkt zorgvuldig nagedacht te zijn. Het instrumentale Led To The Chamber/Liquified, niet geheel toevallig precies halverwege, biedt een kort rustpunt en is heavy genoeg om de sfeer te handhaven en het tempo niet in te laten zakken. Ook de productie is dik in orde: de sfeer is zwaar en dreigend, wat goed past bij het blood-and-gore-benadering van de teksten en album-art, maar alle instrumenten zijn niettemin afzonderlijk goed te horen. De recente overstap naar Metal Blade lijkt de band in alle opzichten een extra zetje in de rug gegeven te hebben.

200 Stab Wounds weet heel treffend de sfeer van het klassieke OSDM-verleden op te roepen en er een modern randje aan te geven. Heel veel nieuws brengt de band niet, maar deze combineert de bekende elementen op een interessante en kundige wijze. Het resultaat is een knaller van een OSDM-plaat die zonder twijfel hoge ogen gaat gooien in alle eindejaarslijstjes.

Tracklist
1. Hands Of Eternity
2. Gross Abuse
3. Manual Manic Procedures
4. Release The Stench
5. Led To The Chamber/Liquified
6. Flesh From Within
7. Defiled Gestation
8. Ride The Flatline
9. Parricide