We hebben in Nederland vanaf het begin van de jaren tachtig een levendige en kwalitatief goede metal-scene, met een veelheid aan bands die prima kunnen wedijveren met de internationale concurrentie. Dead Head behoort zonder twijfel tot deze categorie. De Zwolse formatie viert dit jaar maar liefst haar vijfendertigste verjaardag en zet deze mijlpaal luister bij met het verschijnen van Shadow Soul. Dat het nieuwe album zo kort op de voorganger, het uitstekende Slave Driver (2022), verschijnt mag gerust een verrassing worden genoemd. Heel productief zijn de heren namelijk niet: Shadow Soul is pas het achtste album sinds het debuut The Feast Begins At Dawn uit 1991.

Dead Head speelt klassieke thrash geworteld in het geluid van de eighties. De invloeden van bands als Slayer, Dark Angel en Kreator zijn duidelijk hoorbaar op Shadow Soul, zonder dat het ergens uitdraait op ordinair kopieerwerk. Daarvoor zijn de heren zich te goed bewust van waar ze mee bezig zijn. Hun lange ervaring komt duidelijk naar voren in zowel de kwaliteit van de songs als de uitvoering ervan. Ook de productie van Erwin Hermsen is dik in orde en laat alle instrumenten duidelijk naar voren komen in de mix. De nummers zitten goed in elkaar en blijven boeien, omdat de band een goede manier heeft gevonden om de riffs gevarieerd te houden en op het juiste moment te versnellen of te vertragen.

Het album opent met het uitstekende Litany Of The Wake, dat met een razende riff over een klassieke thrashbeat begint, op het juiste moment even vertraagt, om vervolgens weer op gang getrokken te worden met een gierende solo in de beste King/Hanneman-traditie. En vanaf dat moment gaat het gas vol open tot het einde. Wat een lekker nummer! Thrash volgens het boekje. Beukende riffs? Check. Intensiteit? Check. Headbangend ritme? Check.

Na deze vliegende start en het afwisselende Serpents Of Fame gaat het tempo met Caverns Of Fate drastisch omlaag. De trage, bijna dissonante openingsriff grijpt onmiddellijk de aandacht. Daarna gaat het nummer eens niet in de hogere versnelling, maar gaat het zelfs nog een tandje trager met een Obituary-achtige riff. Tot aan het einde toe wordt de spanning knap gehandhaafd zonder dat de verwachte geweldsexplosie ooit aanbreekt, door op het juiste moment met een nieuwe riff, een melodielijn of een korte solo te komen. Vanwege dit fascinerende spanningsspel is dit mijn favoriete track op de plaat.

The Run begint traag, in de stijl van Caverns Of Fate, maar schakelt halverwege een paar versnellingen door om te eindigen als snelle thrasher. In Opulent Disruption gaat het juist de andere kant op, als de snelle thrash van het begin overgaat in een trager segment met een verrassende, bijna bluesy riff. Het snelle The Age Of Hype is misschien wel het prototypische Dead Head-nummer: een staalkaart aan eighties-invloeden omgevormd tot iets eigens. De instrumentale niemendalletjes Defiance en Dark Emptiness hadden van mij niet gehoeven. De overige nummers zelf bevatten namelijk voldoende variatie om de aandacht vast te houden en een adempauze overbodig en zelfs storend te maken.

Shadow Soul haalt (net) niet het niveau van zijn voorganger, maar is nog steeds een uitstekende plaat. De lengte is met 28 minuten wat aan de krappe kant, maar de kwaliteit van het gebodene maakt het gebrek aan lengte meer dan goed. Dead Head doet wat het al jaren doet en dat is goede thrash-platen maken.

Tracklist:
1. Litany Of The Wake
2. Serpents Of Fame
3. Caverns Of Fate
4. Defiance
5. The Age Of Hype
6. The Run
7. Opulent Disruption
8. Dark Emptiness