In relatieve stilte is in de zomermaanden het debuutalbum Beyond The Breakers van Diamonds Hadder verschenen. Ondanks dat de groep een website heeft met daarop allerlei verhalen van John Evermore, de man achter dit alles, valt er bar weinig te ontdekken over de band. Het gezicht van Evermore blijft verborgen achter maskers en kostuums met een militaristisch, Aziatisch fantasy-uiterlijk. Het lijkt onderdeel te zijn van een duistere droomwereld die Evermore vormgeeft in muziek, beeld en woord. Het visuele visitekaartje doet zijn werk, want wanneer je het indrukwekkende artwork bekijkt, ben je meteen benieuwd naar hoe het gezelschap klinkt.
Beyond The Breakers telt zeven tracks, waarvan alleen 200 North, een onheilspellend, instrumentaal tussenspel, korter duurt dan zesenhalve minuut. De overige songs zijn lang. Wat heet; Evermore duurt bijna een kwartier en Master Of Illusion tikt de elf minuten aan. Dat mag op papier ambitieus en enigszins intimiderend zijn; wanneer je deze plaat hebt beluisterd, zou het echter goed kunnen, dat je hem vervolgens meteen weer wil horen. De muziek, die het beste valt te omschrijven als psychedelische heavy metal in het straatje van Dio met veel jaren zeventig- en tachtigelementen, grijpt makkelijk en intrigeert enorm De epische songs vertellen verhalen die je meezuigen in John Evermores duistere, onheilspellende universum.
Een deel van de aantrekkingskracht is eenvoudig te verklaren, want Evermore, die zelf in ieder geval de zang (en mogelijk meer) voor zijn rekening neemt, klinkt als Dio. Zelfs zoveel dat je bij het beluisteren van bijvoorbeeld het epische Evermore af en toe kunt denken met onontdekte opnames van de kleine meester te maken te hebben. Vooral tijdens de langgerekte, aanzwellende uithalen vol vibrato zijn er vele gelijkenissen. De liefde voor Dio zit diep. Het is niet voor niets dat het YouTube-kanaal van de band een indrukwekkende cover van Rainbow's Stargazer bevat.
Ook qua composities zijn er parallellen te vinden tussen Black Sabbath, Rainbow en Dio en Diamonds Hadder. Het gaat echter te ver om deze Amerikanen uit L.A. te omschrijven als een kloon, want daarvoor is het geluid te eigen. De geweldige epic Evermore is al genoemd vanwege de lengte en de zang, maar de instrumentatie en de vele, keurig uitgebalanceerde en welgeplaatste geluidseffecten, orkest- en koorpartijen zijn om je vingers bij af te likken. Wat een heerlijke groove zit er in de ritmesectie en het baswerk. Af en toe kan het lekker schuren, bijvoorbeeld tijdens de georganiseerde chaos van instrumentale explosies en koorelementen in de twee rappe tracks City Of Fire en Long Is The Road, maar ook in het beangstigende Master Of Illusion, dat toewerkt naar het ontwaken uit een helse nachtmerrie, maar de verlossing op zich laat wachten.
Het is een zeer boeiende, gitaargedreven achtbaan van emoties, maar het laatste kwartier van de plaat is het daadwerkelijke hoogtepunt. Rivers End is de eerste van twee ballads. De song opent traag met enkele gevoelige vocale noten met pianobegeleiding. Na de voorgaande koortsdromen is een moment van rust ook wel nodig. Wanneer de gitaar zijn intrede doet, gaat het tempo echter omhoog en eist deze een interessante hoofdrol op in aanloop naar de ontknoping van het epos Ballad Of The Dead Rabbit. De openingsmelodie doet denken aan Iron Maiden, maar onheilspellende horrorklanken schudden je wakker uit die zoete, dromerige melodie, terwijl zanger Evermore zijn meest gevoelige zanglijnen produceert. Via herhaling, aanzwellende koorpartijen en steeds ruigere en prominentere instrumentatie en orkestratie wordt er toegewerkt naar een absoluut hoogtepunt. Na een laatste gitaarsolo dooft het geheel langzaam uit. Dit hoofdstuk is ten einde.
Zoals gezegd intrigeert Beyond The Breakers enorm. Het is een muzikale vertelling die op vrijwel alle fronten klopt. Punten van kritiek zijn er echter ook, want hoewel de productie tegenwoordig weer ruw mag zijn en best traditioneel mag rammelen, valt hier nog winst te boeken. Wellicht dat er her en der ook wat gesneden kan worden in de duur van enkele tracks, ook al smaakt dit album als geheel naar meer. De kans daarop is groot, want recent heeft Diamonds Hadder getekend bij No Remorse Records voor het uitbrengen van fysieke exemplaren die in 2024 moeten verschijnen. De voorbereidingen daarop zijn in volle gang. Zo heeft elke track zijn eigen, passende artwork, dat zelfs wanneer je de muziek maar niks vindt, het bekijken waard is. Liefhebbers van traditionele en epische heavy metal, Dio, Rainbow en het oude Black Sabbath zullen dit album niet willen missen.
Tracklist:
1. City Of Fire
2. 200 North
3. Long Is The Road
4. Evermore
5. Master Of Illusion
6. Rivers End
7. Ballad Of The Dead Rabbit
