Al meer dan twintig jaar ellende, verdriet, melancholie. Het lijden lijkt eindeloos. Ook anno 2021 komt Swallow The Sun met een album dat allerminst vrolijk stemt. Je hoeft alleen maar naar de tracklist te kijken en je weet dat het een droevige aangelegenheid is. Moonflowers staat vol met droefgeestige composities die vanwege de algemene teksten multi-interpretabel zijn.
In verdriet zit echter ook schoonheid. Deze achtste full-length van de Finse doom/deathformatie staat vol met mistroostig getokkel (Woven Into Sorrow), emotionele voordrachten en krachtige drumpartijen. De emotionele factor wordt nog eens versterkt door het sfeerbevorderende toetsenspel en de orkestraties, die het geheel grootser maken, zoals blijkt uit Moonflowers Bloom In Misery en Woven Into Sorrow.
Wat het album interessant maakt, is dat er acht verschillende composities op staan, die gezamenlijk toch een geheel vormen. Enemy is gloomy en zit vol dramatiek, Woven Into Sorrow is een combinatie van dark rock en death/doom met fantastische harmonieën. De spanningsopbouw naar de climax is perfect uitgewerkt. Keep Your Heart Safe From Me is groovend en grijpt terug op de periode 2005-2007. All Hallows’ Grieve bevat de gastvocalen van Cammie Gilbert (Oceans Of Slumber). The Void heeft met name in de zangpartijen wel iets van Pink Floyd. Andere invloeden die je terug hoort komen, zijn Ghost Brigade, Anathema en My Dying Bride (in bijvoorbeeld het blastende slotstuk), Amorphis en Katatonia.
Het zijn vooral kritische luisteraars die kritiekpunten ontdekken. Het meeste commentaar zal betrekking hebben op de gepolijste sound. Het had wat rauwer gemogen. Het geluid is nu wel heel mooi opgepoetst, maar daardoor gaat een deel van de ruwe emotie verloren. Met name de stevige passages hebben daar onder te lijden. Een ander kritiekpunt betreft dat de verhouding cleane/extreme vocalen wat doorslaat naar de eerste categorie, al heeft dat vooral met smaak te maken.
Eigenlijk is er nauwelijks iets aan te merken op Moonflowers. Het is een album zoals je dat van de doomformatie verwacht: melancholisch, persoonlijk, subtiel, wonderschoon, met veel aandacht voor details (waarvan The Void vooral profiteert). Niet de beste plaat in de discografie van de Finnen, maar wel degelijk een die de meeste liefhebbers tevreden zal stellen. Moonflowers Bloom In Misery, Woven Into Sorrow zullen bij de meeste fans bovenaan de favorietenlijst staan, maar wie dit album op het juiste moment draait, is een klein uur onder de indruk van de schoonheid van verdriet.
Tracklist:
1. Moonflowers Bloom In Misery
2. Enemy
3. Woven Into Sorrow
4. Keep Your Heart Safe From Me
5. All Hallows’ Grieve
6. The Void
7. The Fight Of Your Life
8. This House Has No Home
