"Sit back, relax and remember: enjoy yourselves ... you scum"; zo begint de vierde full-length van Frost*. De intro met een vriendelijke kinderstem en de verrassende wending is tekenend voor de ironie en de humor op de nieuwe plaat van de progrockband. Daarop is Craig Blundell helaas niet meer te horen. De drummer vertrok in 2019. Drie sessiemuzikanten speelden de drumpartijen dit keer in. Dat zijn Kaz Rodriguez (Chaka Khan, Josh Groban), Darby Todd (The Darkness, Martin Barre) en Pat Mastelotto (King Crimson, Mister Mister).

Mastelotto is daarvan uiteraard de meest aansprekende naam, maar ook Rodriguez en Todd zijn natuurlijk geen koekenbakkers. Bovendien zorgt de estafette van het trio voor een verfrissende luisterervaring. Mede dankzij de gevarieerde drumstijlen is Day And Age een zeer aangenaam en ritmisch sterk album met vaak een grootse drumsound. Luister bijvoorbeeld eens naar het swingende en opbeurende The Boy Who Stood Still, met daarin gesproken teksten van Jason Isaacs (kapitein in Star Trek: Discovery).

Maar dat is niet de enige reden. We hebben ook nog Jem Godfrey (zang, keyboards en producent), John Mitchell (gitaar, bas en zang) en Nathan King (bas, keyboards en zang) die hun stempels op de composities drukken. Het is Mitchell die veruit de meeste zangpartijen voor zijn rekening neemt. Voor iedereen is er ruimte en die ruimte wordt afwisselend degelijk professioneel en verrassend overtuigend benut.

Het is echter het liedje dat voorop staat. Luister maar eens naar de openingstrack en het filmische Waiting For The Lie. Daarin hoor je trouwens, net als in de andere tracks, geen solo's. Op eerdere platen vormen die een belangrijk onderdeel van de muziek, maar ze blijven op de nieuwe plaat afwezig. Net als je denkt dat er eentje begint, volgt er een fade-out. Zou het opzet zijn?

Het kwintet laat op deze nieuwe release een door keyboardpartijen gedreven interessante mix horen van elementen van Genesis, The Police, Tears For Fears, Rush en soortgenoten. Ook Kino (Terrestrial) en Lonely Robot (titelnummer) komen in gedachten op. Dat is logisch gezien de achtergrond van enkele bandleden. Meerdere songs zijn luchtig, ruimtelijk en boeiend. Met het bijna twaalf minuten durende titelnummer zit je er direct lekker in. Meermaals verandert deze openingstrack subtiel van klankkleur. Steeds vraag je je af wat er gaat komen. Spannend en knap gedaan.

Daarna wisselt Frost* hoogtepunten en minder overtuigende songs af. Het bombastische, stevige Terrestrial wil maar niet beklijven in tegenstelling tot het mooi opgebouwde, ingetogen, atmosferische Waiting For The Lie, waarin een repetitieve pianopartij de drijvende kracht is en strijkers en synthesizers harmonieus bijvallen. Elke track heeft zijn eigen identiteit en toch dezelfde mix van speelsheid en ernst, van lichtvoetigheid en uitdagende songwriting. Er gebeurt veel op de achtergrond, waardoor je ook na meerdere luisterbeurten dingen blijft ontdekken, ook in het afsluitende tweeluik, dat de plaat geslaagd besluit.

Day And Age is mede daardoor een erg fijn progrockalbum, waarop Frost* de aandacht van de luisteraar met wisselend succes weet vast te houden. De drie sessiedrummers dragen een flinke steen bij aan het luisterplezier. De luchtige tracks met verrassende wendingen zijn progressief in de juiste zin van het woord, zoals prog bedoeld is. Met eigenzinnige elementen, maar tegelijkertijd memorabel en toegankelijk genoeg. Knap gedaan. Enjoy yourselves! ...

Tracklist:
1. Day And Age
2. Terrestrial
3. Waiting For The Lie
4. The Boy Who Stood Still
5. Island Life
6. Skywards
7. Kill The Orchestra
8. Repeat To Fade