Ik hou van Vola. De sympathieke Deense formatie die met zijn eigenzinnige combinatie van progrock, metal en melodische refreinen steevast de harten van het publiek verovert, gooit ook in mijn boekje hoge ogen. Met de twee platen Inmazes (2015) en Applause Of A Distant Crowd (2018) klinkt het kwartet toegankelijk genoeg voor het grote publiek, maar tegelijkertijd complex genoeg om door de liefhebber van technische prog omarmd te worden. En dus ook door mij.

Een dergelijke voorliefde is echter ook gevaarlijk. Het zit niet alleen mijn objectiviteit als schrijver in de weg, het zorgt ook voor hoge verwachtingen. Wat nou als die niet ingelost worden? Wat nou als Witness slechts een degelijke plaat is? Wat nou als mijn liefde niet beantwoord wordt? Het zijn onzekere tijden.

Toen ik de negen tracks tellende plaat eenmaal uitgepakt had, ging ik er dus maar eens goed voor zitten. Biertje, nootjes, geluidsinstallatie op standje burenruzie. U kent het ongetwijfeld. In drie kwartier tijd werd ik overgoten met killer-riffs en breekbare refreinen, die in een jasje van ongewone maatsoorten en elektronica werden gegoten. Genrevreemde elementen zoals de Transformers-stem in Head Mounted Sideways en raps van Shahmen in These Black Claws deden de wenkbrauwen fronsen, maar toverden ook de gelukzalige glimlach van verrassing en plezier op mijn gezicht. Maar... Maar... Er miste iets. Ook na drie, vier keer luisteren viel het Witness-kwartje nog niet. Wat was daar aan de hand? Gelukkig duurde mijn vertwijfeling niet lang. Ik snapte wat er aan de hand was.

Ik stelde me voor hoe dit live zou klinken en daar zat het hem in. Vola knalt live altijd harder dan op plaat. Iedereen die de band ooit op het podium aan het werk heeft gezien, zal dat beamen. De gelikte productie die wel wat doet denken aan hoe Steven Wilson de zaak altijd schoonpoetst, haalt de angel uit die brute riffs. En ervaring leert dat ik mij dan moet wenden tot mijn koptelefoon, want dan komen alle nuances pas echt tot leven. En potverdorie, het klopt nog ook. Nou heeft frontman Asger Mygind zijn voorliefde voor Wilson nooit onder stoelen of banken gestoken, maar dat dat ook zo goed tot uiting zou komen op de nieuwe plaat, had ik, in al mijn naïviteit, niet aan zien komen.

Zodra ik mijn koptelefoon opzet, wordt mijn liefde bevestigd. Opener Straight Lines laat met zijn gelaagdheid en diepgang meteen horen wat de progmannen met Witness willen vertellen. De diepe, brute, djenty bas- en gitaarsound in combinatie met de smerig tegen popmuziek aanschurende zanglijnen van Mygind komen helemaal tot leven. In één klap is Witness omgeturnd van een ietwat teleurstellende, degelijke derde plaat naar een klein meesterwerkje. Het is daarmee de logische vervolgstap in de discografie. Chapeau.

Mijn liefde voor Vola is dus geenszins tanende. Witness is geen pijnlijke hartenbreker, maar een krachtige bevestiging van onze voortdurende 'relatie'. Het is de welkome verdieping, het nieuwe te bewandelen pad. Het biedt zoals altijd prachtige vergezichten, die met verwondering en bewondering aanschouwd zullen worden. Dat ik Vola dan een stapje dichterbij me moet laten komen, neem ik voor lief. Dichterbij bij mijn hoofd, dichterbij mijn hart, dichterbij mij. Daar zet ik de koptelefoon wel voor op. Wouter ♥ Vola.

Tracklist:
1. Straight Lines
2. Head Mounted Sideways
3. 24 Light-Years
4. These Black Claws (feat. Shahmen)
5. Freak
6. Napalm
7. Future Bird
8. Stone Leader Falling Down
9. Inside Your Fur