Zolang er sociale ongelijkheid is, zolang er hypocriete politici zijn, zolang is er voldoende voer voor Napalm Death om een album mee te vullen. Throes Of Joy In The Jaws Of Defeatism is alweer full-length nummer zestien van de formatie die volgend jaar het veertigjarig jubileum mag gaan vieren. Dit keer vormt de discriminatie van minderheden, zoals vluchtelingen en de lgbtq+'ers, het centrale thema.
De nieuwe collectie songs is de meest vooruitstrevende in de discografie van de legendarische band. In eerste instantie blijkt dat echter nog niet nadrukkelijk, al verraadt het dissonante gitaarspel de voorliefde voor Sonic Youth. Fuck The Factoid is namelijk een razende opener en het eerste deel van Backlash Just Because herinnert aan Fear, Emptiness, Despair (1994). That Curse Of Being In Thrall sluit aan bij de laatste twee langspelers en Contagion belicht de voorliefde voor hardcore/punk.
Hoewel er in deze tracks hier en daar al geëxperimenteerd wordt, belichten de volgende tracks pas écht de behoefte om te experimenteren. Elementen uit post-punk en industrial doen nadrukkelijk hun intrede. Joie De Ne Pas Vivre is een avantgardistische track met atmosferische, extreme vocalen, zoals je die nog nooit eerder van Mark ‘Barney’ Greenway hebt gehoord. Invigorating Clutch is een dreigende, logge track met invloeden van Amebix en Hellhammer.
Met Zero Gravitas Chamber en Fluxing Of The Muscle keren de Britten en Amerikanen kortstondig terug naar grotendeels straight forward hardcore/punk met tremoloriffs uit death metal. Daarna verraadt Amoral de voorliefde voor Killing Joke. Het album sluit af met het atmosferische A Bellyful Of Salt And Spleen, dat door Swans is geïnspireerd.
Het niveau varieert. Het zijn vooral Fuck The Factoid, Backlash Just Because (met vette breakdown) en That Curse Of Being In Thrall (met een groovend stuk dat langer had mogen duren), die een uitstekende start vormen voor de fans van het snellere werk. Later zijn dat Zero Gravitas Chamber en het titelnummer dankzij de prima riffs. Aan de andere kant van het spectrum maken Invigorating Clutch, Amoral en A Bellyful Of Salt And Spleen de meest positieve indruk. Voldoende gave tracks dus. Joie De Ne Pas Vivre, Acting In Gouged Faith en het wat te lange Fluxing Of The Muscle gaan echter relatief onopgemerkt voorbij.
Throes Of Joy In The Jaws Of Defeatism switcht een paar keer tussen de roots van Napalm Death en de experimenteerdrift van het kwartet. Het levert een veelzijdig, energiek en extreem album op dat met name de groep fans zal bekoren die de vernieuwingsdrang van de groep toejuicht. Het bevat namelijk weliswaar de grooves en de deathgrind van de jaren negentig, hardcorepunk en de extreme kant van de laatste twee platen, maar aan elke track voegen de bandleden ideeën van buitenaf toe, zoals die uit de wereld van post-punk en industrial. Het levert een langspeler op met aardige tot relevante en sterke composities en teksten die de misstanden in de wereld op confronterende wijze aan de kaak stellen.
Tracklist:
1. Fuck The Factoid
2. Backlash Just Because
3. That Curse Of Being In Thrall
4. Contagion
5. Joie De Ne Pas Vivre
6. Invigorating Clutch
7. Zero Gravitas Chamber
8. Fluxing Of The Muscle
9. Amoral
10. Throes Of Joy In The Jaws Of Defeatism
11. Acting In Gouged Faith
12. A Bellyful Of Salt And Spleen
