De carrière van Korn hangt voornamelijk samen met het leed van frontman Jonathan Davis. De band is beroemd geworden vanwege zijn kenmerkende sound, die bestaat uit laag gestemde gitaren, het onderscheidende geluid van de ritmesectie en de verontrustende, persoonlijke teksten van de zanger. Het gelijknamige debuutalbum uit 1994 sloeg in als een bom en met diverse succesplaten werd de groep één van de grootste pioniers van het nu-metalgenre. Toen het leed echter allemaal bezongen was en meer ging lijken op een gimmick, bandleden vertrokken en de kwaliteit van de muziek hard achteruit holde, leek het vervolgens over te zijn met het succesverhaal. 

De heren wisten zich te herpakken en belangrijk hierbij was dat gitarist Brian "Head" Welch zich weer bij de formatie had gevoegd. The Paradigm Shift (2013) en The Serenity Of Suffering (2016) werden goed onthaald, maar misten toch net dat urgente Korn-gevoel. Dat is op het nieuwe plaatwerk The Nothing anders. Afgelopen jaar overleed de vrouw van Jonathan Davis aan een overdosis en deze tragedie speelt de hoofdrol in het nieuwe muziek. 

Dat het geen vrolijk album is, staat vast bij Korn, maar tijdens opener The End Begins wordt het meteen wel heel duidelijk. Onder begeleiding van de welbekende doedelzak huilt een emotionele Davis en dit zet meteen de toon. Deze uitbarstingen komen regelmatig terug. Na de openingstrack wordt er vervolgens hard ingezet met Cold, dat misschien wel een van de beste nummers van Korn is van de afgelopen jaren. De ronkende bas van Fieldy is weer nadrukkelijk aanwezig, samen met het kenmerkende gitaarspel van Head en James "Munky" Shaffer en strak drumwerk van Ray Luzier. Jonathan Davis weet het geheel af te maken met fel en agressief zangwerk. Deze elementen zorgen samen voor een knallende track.  

Cold is meteen ook het hardste nummer van The Nothing. Met de rest van het materiaal wordt het tempo veelal iets teruggeschroefd en staan de teksten van Davis vooral centraal. Hij geldt dan ook als uitblinker van het album en dat komt door zijn sterke performance en overtuigingskracht. Vooral wanneer hij zich verliest in zijn kwellende en reflecterende teksten is hij sterk, maar ook wanneer hij zijn grunts laat horen. Die zijn van een hoog niveau en daar zou hij best wat meer mee mogen doen. 

De tracks houden allemaal het zelfde hoge niveau vast. De plaat klinkt als een consistent geheel. Er staan dan ook geen zwakkere broeders tussen. Qua gevoel en sfeer komt The Nothing misschien nog wel het meest in de buurt van Untouchables (2002). Desondanks is het nergens een kopie. Korn grijpt terug op de basis-elementen van de band, maar vult deze ook weer aan met vernieuwing. Zodoende lukt het de formatie om fris te klinken en relevant te blijven. Het enige nadeel van deze plaat is de productie. Het klinkt allemaal veel te clean en de scherpe randjes zijn te zorgvuldig weggepolijst. Juist bij een plaat als deze mag het allemaal wel wat rauwer.

Desondanks stelt Korn zijn fans niet teleur. The Nothing is een prima plaat die het beste van de elementen van Korn weet te combineren. Het is geen meesterwerk zoals in de begindagen, maar de plaat vestigt zich met gemak bij de beste platen die na Untouchables zijn uitgebracht. Dat is op zich een hele prestatie. Het blijft echter jammer dat de beste muzikale prestaties van Jonathan Davis komen uit situaties waarin hij zich het meest beroerd voelt. Voor hem zou je wensen dat het anders was en hopelijk komt hij zijn tragedie te boven. 

Tracklist:
1. The End Begins
2. Cold
3. You'll Never Find Me
4. The Dark Is Revealing
5. Idiosyncrasy
6. The Seduction Of Indulgence
7. Finally Free
8. Can You Hear Me
9. The Ringmaster
10. Gravity Of Discomfort
11. H@arder
12. This Loss
13. Surrender To Faillure