Als een album veel positieve recensies krijgt en je bent het daar niet mee eens, dan ga je twijfelen. Moet ik er wel een stukje over schrijven? Die keuze heb ik wel eens gemaakt, maar meestal laat ik de plaat een tijdje liggen om er later iets over te schrijven. Dat is ook het geval bij Eradication, het debuutalbum van War Curse. Niet dat het een slecht album is, maar waarom is iedereen zo lovend over die plaat? Het is toch niet zo dat ik vastgeroest zit in ouderwetse thrash en daarom de moderne variant minder kan waarderen? Bands als Angelus Apatrida, Havok en Meshiaak om er maar een paar te noemen bewijzen dat dit niet het geval is.

Met de ep Final Days (2015) wist de band uit Ohio zich in korte tijd in de schijnwerpers te spelen met ouderwetse Bay Area thrash die vooral doet denken aan Anthrax en Megadeth. Met Eradication verschuift de stijl meer richting Testament en bij vlagen doen de riffs denken aan Slayer, Metallica en Exodus. Spelen kunnen de mannen wel en de vocalen van Blaine Gordon, die in 2017 de plek van frontman Tarek Puska heeft ingenomen, bevatten voldoende variatie en zijn aangenaam om naar te luisteren. War Curse heeft alles uit de kast gehaald om dit album tot een succes te maken. Met bassist Jason Viebrooks in de gelederen zijn de lijntjes naar Exhorder en Heathen kort. De plaat bevat gastbijdragen van Heathen-gitarist Kragen Lum in Serpent, Exhorder-frontman Kyle Thomas in Deadly Silence en van gitarist Glen Alvelais (Earth Crawler, Hate FX) in opener Asylum.

Toch weet Eradication mij niet te boeien en bijna iedere track heeft hetzelfde probleem. Het begint veelbelovend, maar dan volgt er later iets dat ten koste gaat van het luisterplezier. De eindeloos lange break in Asylum bijvoorbeeld, of een ronduit zwak refrein in Sands Of Fate. De agressie in Possession wordt halverwege volledig om zeep geholpen met een break en datzelfde lot treft het Sodom-achtige Iron Veil en in mindere mate Serpent. Waarom? Al die breaks en bridges gaan ten koste van het luisterplezier. En waarom moet de outro van de afsluiter Polluted Minds twee minuten duren? Oersaai bovendien. Het beukt wel lekker, maar de songs missen originaliteit en ze duren te lang.

Tracklist:
1. Asylum
2. Sands Of Fate
3. Possession
4. Serpent
5. Iron Veil
6. Eradication
7. Deadly Silence
8. Polluted Minds