Ondanks dat de band tot de top van de moderne, progressieve metal behoort, ligt de productiviteit laag. Sinds de oprichting in 2007 is dit pas de derde release. Toegegeven dat de band gewoon een enorm lange formatieve periode kende. Zo werden vlak voor het optreden op Euroblast in 2011 beide zangers van de drie-tracks-ep We Are The Foundation (2010) buiten de deur gezet. Na een korte flirt met Matt Rose heeft Chris Baretto de gilstok ter hand. Twee jaar na de succesvolle debuutplaat Gnosis (2012) kwam het eveneens goed ontvangen The Amanuensis, maar daarna bleef het angstvallig stil. Het laatste live-optreden stamt ook alweer uit 2016.
En toen was daar plots die lyricvideo van A.W.O.L. Wie de social media-kanalen enigszins in de gaten houdt, weet al wel langer dat er activiteit is rondom de band, maar de campagnemolen werd pas echt aangeslingerd met de release van deze video begin augustus. Dit is ook de eerste opname met nieuwe drummer Daniel Lang nadat Mike Malyan in 2015 de drumstokken in de ring moest gooien wegens lichamelijke klachten en Anup Sastry er in 2016 ook de brui aan gaf, hoewel hij dit album nog wel ingedrumd heeft.
Anders dan dat is er op Phronesis eigenlijk weinig nieuws onder de zon. En dat mag toch wel een teleurstelling genoemd worden. Na zo lang wachten, zou je toch zeggen dat de creativiteit ervan af moet spatten. Je zou verwachten dat de plaat vol staat met kneiterstrakke riffs en heerlijke headbangbeukers. Maar de Britten laten zich eigenlijk juist meer van een melodieuzere en softere kant zien, met vooral catchy riffs. Niet dat we naar popmuziek luisteren hoor, maar het is geen beukplaat.
Misschien moet de band gewoon weer even inkomen en is dit een overgangsalbum, maar wie uitkeek naar meer Atlas, I, The Creator en Admit Defeat heeft pech. Phronesis bevat geen brute, hoekige Meshuggah-riffs. Bovendien is de productie veel geslepener. De rauwe randjes zijn eraf en dat maakt het voor de gemiddelde luisteraar ongetwijfeld een prettigere ervaring, maar daarmee verliest de band wel aan kracht.
Getuige het optreden eerder deze maand op Euroblast knallen de nieuwe songs live wel als een malle. Toegegeven dat ze daar zo ongeveer de huisband zijn en eigenlijk weinig fout kunnen doen bij de fans, maar het ging er weer enthousiast aan toe. Zo beschouwd is er anno 2018 nog steeds niks mis met de band. Deze plaat is misschien ietwat tegenvallend, maar Monuments moet het gewoon van de live-shows hebben.
Tracklist:
1. A.W.O.L
2. Hollow King
3. Vanta
4. Mirror Image
5. Ivory
6. Stygian Blue
7. Leviathan
8. Celeste
9. Jukai
10. The Watch
