Amaranthe gaat als een speer. Niet alleen waren er al op de eerste dag honderdduizend kijkers naar de video bij de tweede single Countdown, maar ook de shows trekken veel fans en belangstellenden. Op 11 november staat de Zweedse band bijvoorbeeld in een uitverkocht Effenaar in Eindhoven. Voor een deel is het succes te danken aan de verleidelijke Elize Ryd. De speelse zangeres windt zonder enige moeite elke man om haar vinger.

Op Helix is het dan ook de vierendertigjarige frontvrouw die veel in de spotlights staat, maar er is ook opvallend veel ruimte voor Henrik Englund Wilhelmsson, die verantwoordelijk is voor de extreme vocalen. Een gevolg van het feit dat de muziek weer een stuk steviger is dan op voorganger Maximalism (2016). Zo staat het gitaarwerk wat meer op de voorgrond, klinkt het drumwerk levendig en krachtig en is de mastering rauwer.

Ondanks het hardere en stevigere karakter van de nieuwe tracks herken je de mix van pop en moderne metal van Amaranthe uit duizenden. Enerzijds zijn er knipogen naar het verleden. Zo doet Countdown enigszins aan Drop Dead Cynical denken, maar deze compacte track haalt het niveau daarvan niet. Anderzijds zijn er de vernieuwende elementen. Met name dub-step en elektronica keren veelvuldig terug. En dan is er natuurlijk ook nog de cleane stem van aanwinst Nils Molin, die al een tijdje op het podium te bewonderen is. Hij krijgt minder ruimte dan de andere vocalisten, maar laat vooral in Unified op een positieve manier horen waarin hij tot staat is. Zijn vocalen matchen prettig met die van Elize, zoals te horen is in Dream.

Helaas is niet elke track even sterk. Waar Maximalism last van heeft, daar heeft Helix eigenlijk ook mee te maken. Veel songs klinken aangenaam, zitten goed in elkaar, maar ze geven niet de adrenalinestoot die je aan het dansen of headbangen zetten. Toch is er wel een aantal uitschieters. Dat zijn 365 (dat geïnspireerd lijkt te zijn door ... Ready For It van Taylor Swift), het toegankelijke en sfeervolle Dream, het metalcore-achtige, knallende GG6 en het rustige, melancholische Unified, dat pas in de studio geschreven is.

Over het geheel heerst tevredenheid, al is er van een topplaat geen sprake. Door de twists in de ritmiek en de hoeveelheid verschillende stijlen die in de songs verwerkt zijn, kun je spreken van een voldoende uitdagend album, al zorgt de herhaling van bepaalde ideeën uit het verleden juist voor een tegenstrijdig gevoel. Het is een soort eclectische mix van tien jaar Amaranthe, maar geen knaller waarop je hoopt op wat uitzonderingen na. Dat zijn juist de songs die afwijken van de standaard. Waar je bij voorganger Maximalism het gevoel hebt dat die wat gehaast is gemaakt en afgerond, klinkt Helix meer af. De stevigere sound zal vooral fans van de eerste twee platen aanspreken. Live gaan de nieuwe songs zonder meer knallen en voor een positieve vibe zorgen.

Tracklist:
1. The Score
2. 365
3. Inferno
4. Countdown
5. Helix
6. Dream
7. GG6
8. Breakthrough Stardust
9. My Haven
10. Iconic
11. Unified
12. Momentum