Dat onze Britse buren een lekker mopje muziek kunnen maken, is geen nieuws. Het Verenigd Koninkrijk heeft in het verleden al behoorlijk wat goede bands voortgebracht. Op het gebied van progressieve metal is het echter wel wat karig. Gelukkig bracht het jaar 2004 ons Collibus, opgericht in Manchester. Trusting The Illusion is sinds de oprichting pas het derde album. Niet zeer productief dus, maar zoals ze zeggen: ''Goed werk heeft tijd nodig.'' Dit keer is er wel gekozen voor een label. Het voorgaande werk is namelijk uitgebracht in eigen beheer.

Doordat er meer gebruik is gemaakt van keyboardpassages dan op de vorige albums, horen we dat Collibus ook instrumentaal is gegroeid en progressiever en veelzijdiger klinkt dan ooit tevoren. Trusting The Illusion schiet uit de startblokken met het agressieve en uitgesproken What We’ve All Become, het retestrakke The Last Time en het mooie uitgesponnen nummer Fear Of The Fall. Zangeres Gemma Fox heeft een heerlijke, krachtige stem die ook tijdens de cleane zanglijnen als een huis overeind blijft staan. Dat is na het beluisteren van alleen deze drie nummers al niet meer te ontkennen. Fear Of The Fall bevat alles waar Collibus als band voor staat: rollende, machinale drums, strak gitaarwerk met ruimte voor zowel slag- als solowerk en lekkere baspartijen, die zelfs wel iets harder in de mix hadden mogen staan. Wat de band erg goed doet, is alles in proporties brengen en niet willen overweldigen met individuele kunsten. De ingetogenheid van alle muzikanten zorgt ervoor dat de muziek als een eenheid klinkt, maar tegelijkertijd ook ieder op zijn vlak laat schitteren.

In Better Off Alone kiezen de Britten ervoor om een relatief rustig nummer in te lassen met wat puike gitaarsolo’s, maar met Hold Fire klapt het gezelschap er vanaf de eerste secondes weer gloeiend tegenaan. Gitarist en sterkhouder Stephan Platt neemt in dit nummer, maar ook in vele andere, een glansrijke rol op zich en zorgt daarmee voor de herkenbare elementen in de nummers. De muzikale blauwdruk laat zich moeilijk lezen maar invloeden van Nevermore, Devin Townsend en het hardere broertje (of zusje) van Alter Bridge geven je een aardig beeld. End Of The Line is een trager nummer dat door het logge karakter een meeslepende werking heeft. Ondersteund door alleen een keyboardpartij krijgt Emma Fox op Give Into Me de spotlights op haar gericht. Een ballad is wat mij betreft een doodzonde aangezien het de vaart uit Trusting The Illusion haalt. Gelukkig herstelt Winds Of Fallen Skies snel het smetje op de feestvreugde, hoewel het opbouwende begin van het nummer even doet vermoeden dat het een vervolg van het voorgaande nummer is. Het laat nog maar eens de vele gezichten zien van Collibus waarmee de band de flow weer goed oppakt.

We Stand Together sluit dit album in stijl af. We kunnen concluderen dat Trusting The Illusion een mooi ambachtswerk is dat nog lang blijft nazinderen. Als je geen moeite hebt met ballads kun je gerust wat extra punten optellen bij de score. Feit blijft dat de Britten moeiteloos weten te bekoren. De toekomst ziet er rooskleurig uit en flink touren om meer naamsbekendheid op te bouwen zou daarbij een goede laatste zet zijn voor Collibus.

Tracklist:
1. What We've All Become
2. The Last Time
3. Fear Of The Fall
4. Better Off Alone
5. Hold Fire
6. End Of The Line
7. Give Into Me
8. Winds Of Fallen Skies
9. We Stand Together