Zeal & Ardor is begonnen als een projectje van Manuel Gagneux. Hij mixt (min of meer voor de gein) negro-spirituals met blackmetal-elementen. Zijn debuutalbum Devil Is Fine wordt op Bandcamp gezet en al snel wordt hij opgepikt door labels en het grotere publiek. Ook circuleren er filmpjes op YouTube waarin te zien is dat Zeal & Ardor aan optredens begonnen is. Al snel volgt er een tour en dit merkwaardige project doet zelfs het Tilburgse Roadburnfestival aan.

Voor Stranger Fruit is gekozen voor producer Zebo Adam en mixer Kurt Ballou (Converge, Nails, Kvelertak). Op deze schijf borduurt Manuel voort op het principe van zijn debuut. Wat direct opvalt is dat de productie prettiger en beter aanvoelt dan op de voorgaande plaat het geval is. Het intro is een kalm, bluesy nummer dat opbouwt tot een mooie blackmetalriff. Daarna is het tijd voor Gravedigger's Chant. Dit is een gospelachtige track die qua compositie niet erg boeiend is. Manuel herhaalt (zoals bij negro-spirituals en gospel vaak het geval is) steeds dezelfde tekst. Eventjes krijg je het idee dat de track opbouwt tot een climax, maar dan start de fade-out en is het tijd voor Servants. Dit nummer heeft wat meer power en bevat meer elektrische gitaarpartijen. Wederom is er sprake van een repeterend karakter en deze track is erg kort. Don't You Dare heeft wat meer metalinvloeden en blackmetal-gekrijs, maar elke keer als er wordt opgebouwd, komt er plotseling weer een rustige passage die de power uit het nummer haalt.

Gagneux klampt zich het verdere album aan dit principe vast. Ik denk dat dit schijfje dan ook meer voor liefhebbers van bands als Igorrr is weggelegd dan voor de traditionele metal-luisteraars. Devil Is Fine is een grappig idee, maar door de (misplaatste) roem die het debuut oplevert, is het hoofdman Manuel waarschijnlijk naar zijn bol gestegen.

Wel moet ik zeggen dat de metalriffs vanaf Row Row en Ships On Fire vaker voorkomen, maar door de combinatie met afro-Amerikaanse invloeden krijgt geen enkel element de power mee die het tot een spektakel maakt. Ook de schreeuwerige stem van de frontman begint na een track of vier wel op mijn zenuwen te werken en dan zijn de zestien nummers op dit album toch wel een erg lange zit.

We mogen concluderen dat dit merkwaardige project wel een soort van ontwikkeling heeft doorgemaakt, maar of het een lang leven gegund is, vraag ik me af. De liefhebber van rechttoe rechtaan metal kan deze schijf met gemak links laten liggen, maar mensen die niet vies zijn van experimenten raad ik aan dit schijfje eens een kans te geven. Zeal & Ardor zal komende zomer op festivals als Graspop en Hellfest te zien zijn.

Tracklist:
1. Intro
2. Gravedigger's Chant
3. Servants
4. Don't You Dare
5. Fire Of Motion
6. The Hermit
7. Row Row
8. Ship On Fire
9. Waste
10. You Ain't Coming Back
11. The Fool
12. We Can't Be Found
13. Stranger Fruit
14. Solve
15. Coagula
16. Built On Ashes