Als je alle albums van Axel Rudi Pell in een grabbelton gooit en er een stuk of twee uithaalt, dan heb je in principe genoeg materiaal van de Duitse gitarist in bezit. Alle zestien albums die hij sinds 1991 heeft uitgebracht, verschillen nauwelijks van elkaar en bevatten klassieke hardrock in de stijl van Rainbow, Scorpions, Dio en Deep Purple. Daarnaast is de aankleding vrijwel hetzelfde, met een of ander mythisch, middeleeuws thema waarbij de kleur paars overheerst. Het heeft de 57-jarige Pell geen windeieren gelegd. Zijn loyale fans in Duitsland haasten zich steeds weer naar de platenzaak voor elk nieuw album, wat ervoor zorgt dat steeds de hogere regionen van de hitlijsten worden gehaald.

Ik gun het Pell van harte en heb respect voor het feit dat hij de muziek maakt waar de gitarist zelf het gelukkig van wordt. Toch begrijp ik niet dat Pell ook op het nieuwste album Knights Call geen centimeter afwijkt van zijn werkwijze. Ik vraag me serieus af of hij niet aan geheugenverlies leidt. Hij moet toch ook wel doorhebben dat hij steeds weer hetzelfde album aan het maken is?

Met een open blik begin ik aan de eerste luistersessie van Knights Call. Misschien worden we dit keer wel verrast. Maar het intro The Medievel Overture en het er opvolgende The Wild And The Young maken meteen duidelijk dat we daar niet op hoeven te rekenen. Zoals op alle voorgaande plaatwerken is het een uptempo-nummer dat begint met een enkele gitaarriff, waarna al vrij snel de rest van de instrumenten invalt. Zanger Johnny Gioeli zingt alweer jaren mee met de band, waardoor de herkenbaarheid van de typische Axel Rudi Pell-opener alleen maar wordt versterkt.

De rest van het album laat zich raden: er volgen met Wildest Dreams en Long Live Rock nog een stel vlotte songs. Dan is het tijd voor een uitgesponnen ‘epic’ en die krijgen we in de vorm van The Crusaders Of Doom. Eigenlijk hoef ik niet meer verder uit te wijden over het vervolg van het album, want eenieder die bekend is met het oeuvre van Axel Rudi Pell kan de rest zelf wel invullen. Een extra vermelding krijgt afsluiter Tower Of Babylon; een magnum opus van ruim negen minuten dat verdomd veel lijkt op Rainbows Stargazer, maar ook op eigen klassiekers zoals Mystica en Magic. Door de strakke en verzorgde uitvoering is Tower Of Babylon wel het hoogtepunt van het album.

Knights Call is niet de verrassing geworden waar ik stiekem op had gehoopt. Pell weet zijn producties een bepaalde soort kwaliteit te geven, waardoor ze zeker het luisteren waard zijn. Dus als je Knights Call uit de grabbelton grijpt, dan heb je zeker een knappe hardrockplaat in handen. Als je al een stel platen van Pell in bezit hebt, raad ik aan goed na te denken voordat je ook Knights Call in huis haalt.

Tracklist:
1. The Medieval Overture (Intro)
2. The Wild And The Young
3. Wildest Dreams
4. Long Live Rock
5. The Crusaders Of Doom
6. Truth And Lies
7. Beyond The Light
8. Slaves On The Run
9. Follow The Sun
10. Tower Of Babylon