Enquête

Wat is jouw favoriete studio-album uit november 2021?

Archgoat – Worship The Eternal Darkness
Black Label Society – Doom Crew Inc.
Bullet For My Valentine – Bullet For My Valentine
Converge & Chelsea Wolfe – Bloodmoon: I
Crazy Lixx – Street Lethal
Cynic – Ascension Codes
Der Weg Einer Freiheit – Noktvrn
Exodus – Persona Non Grata
Gov't Mule – Heavy Load Blues
Hemelbestormer – Collide & Merge
Hypocrisy – Worship
In Mourning – The Bleeding Veil
Khemmis – Deceiver
Lock Up – The Dregs Of Hades
Lordi – Superflytrap / Lordiversity
Negură Bunget – Zău
Obscura – A Valediction
Omnium Gatherum – Origin
Proscriptor McGovern's Apsû – Proscriptor McGovern's Apsû
Rhapsody Of Fire – Glory For Salvation
Stormkeep – Tales Of Othertime
Swallow The Sun – Moonflowers
Unleashed – No Sign Of Life
Voices – Breaking The Trauma Bond
een ander album uit november, namelijk:

[ Uitslag | Enquêtes ]

Geen concerten bekend voor 06-01-2022.
Kalender
Vandaag jarig:
  • Anders "Andy" Johansson (Diablo Swing Orchestra) - 43
  • Freddy Persson (Nostradameus) - 45
  • Randy Rhoads (Ozzy Osbourne)† - 65
  • Tim Roth (Into Eternity) - 46

Vandaag overleden:
  • Huddie "Lead Belly" Ledbetter - 1949
Review

Satyricon - Deep Calleth Upon Deep
Jaar van release: 2017
Label: Napalm Records
Satyricon - Deep Calleth Upon Deep
Een nieuw album van Satyricon is altijd spraakmakend. Hoewel de legendarische, Noorse blackmetalgroep kan steunen op een aantal tijdloze klassiekers binnen het genre (met name Nemesis Divina geniet een haast onaantastbare status), is Sigurd Wongraven (beter bekend onder het pseudoniem Satyr) geen man om op zijn lauweren te rusten. Dankzij zijn artistieke drive vindt Satyricon zich meerdere malen opnieuw uit. Rebel Extravaganza (1999) is een meesterlijke flirt met kille, industrial black metal vol beklemmende effecten, terwijl Volcano (2002) juist een modernere en gedisciplineerdere sound laat horen (een stijl die op het meesterlijke Now, Diabolical geperfectioneerd is). Het is diezelfde drive die het titelloze, vorige album (2013) tot een moeilijk verteerbare plaat maakt. Op Satyricon laat de band een combinatie van experiment en consolidatie horen. Het resultaat is een album dat op twee gedachten hinkt.

Satyr heeft inmiddels vier jaar gekunsteld aan een opvolger. De negende full-length heeft de naam Deep Calleth Upon Deep meegekregen en ligt sinds kort in de schappen. Het album draait om de essentie van kunst. Om een kunstwerk volledig te kunnen begrijpen en absorberen, vraagt het ook een investering van de toeschouwer. Met andere woorden: kunst geeft niet alleen, maar néémt eveneens. De titel van de plaat verwijst naar die tweezijdige relatie tussen kunstenaar en publiek. De hoes is een obscuur kunstwerk van de legendarische, expressionistische kunstenaar Edvard Munch. Als er één kunstenaar is wiens emotionele, intens beklemmende portretten ook een reactie vanuit de toeschouwer oproepen, is het Munch wel. In die zin is de illustratie buitengewoon treffend gekozen.

Nu is het makkelijk om de conceptuele inhoud van Deep Calleth Upon Deep als pretentieus af te doen, maar de inhoud vertaalt zich gelukkig wel in uitstekende muziek. Op dit album klinkt Satyricon vele malen geïnspireerder dan op de nogal wisselvallige voorganger. Qua stijl ligt de muziek tussen Volcano (2002) en Now, Diabolical (2006) in. Dat wil zeggen: kille, zeer effectieve nummers die met positieve arrogantie en zelfvertrouwen worden gebracht. Tegelijkertijd is de muziek op Deep Calleth Upon Deep gelaagder. Hoewel nummers als Midnight Serpent, Blood Cracks Open The Ground en de pompende afsluiter Burial Rite in eerste instantie direct vertrouwd klinken dankzij hun stampende, strakke structuur, onderkoelde riffs en herkenbare refreinen, zitten onder de oppervlakte allerlei interessante details verstopt.

Dat de titel van het album niet uit de lucht is gegrepen, bewijst Satyricon met een aantal experimentele, maar bijzonder goed geslaagde nummers. Zo is To Your Brethren In The Dark in feite een blackmetalballad, die gekenmerkt wordt door een traag ritme en melodieuze, onder de huid kruipende riffs. Melancholisch, maar toch ontzettend krachtig. Het blijkt een fantastisch nummer. Verder vallen de koorzang in The Ghost Of Rome en het wilde, Ihsahn-achtige saxofoongeschal in Dissonant op. Een ander pluspunt is de ontzettend vette productie die het album heeft meegekregen van Mike Fraser (die ook de mix van Now, Diabolical heeft verzorgd). Waar de vorige albums nog gekenmerkt werden door een ietwat klinisch en droog geluid, is Deep Calleth Upon Deep veel gebalanceerder. De sound is intens, maar kent genoeg ademruimte.

Deep Calleth Upon Deep is een volwassen album van een band op de top van zijn kunnen. Dat is een bijzonder knappe prestatie voor een gezelschap dat al zesentwintig jaar meedraait. De muziek borduurt enerzijds voort op de uitgeklede aanpak die zo goed werkte op de ‘post-2000’-albums, maar de band combineert dat met een drang naar vernieuwing die beter dan ooit uitpakt. Geef deze plaat de tijd om te groeien. Deep Calleth Upon Deep is weliswaar geen album dat laagje voor laagje gepeld moet worden, maar juist een werkstuk waarbij de solide basis bij iedere luisterbeurt verder uitgebreid wordt. Een dikke kanshebber voor de jaarlijsten!

Tracklist:
1. Midnight Serpent
2. Blood Cracks Open The Ground
3. To Your Brethren In The Dark
4. Deep Calleth Upon Deep
5. The Ghost Of Rome
6. Dissonant
7. Black Wings And Withering Gloom
8. Burial Rite

Score: 87 / 100

Reviewer: Rik
Toegevoegd: 23 september 2017

Meer Satyricon:

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2021 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.