We schrijven zaterdag 2 juli 2016. Het Zuid-Limburgse Heerlen is het onwaarschijnlijke decor voor een exclusieve luistersessie. De darkmetalband Evergrey zal in september onder de naam The Storm Within zijn tiende full-length uitbrengen. Het nieuwe album van deze populaire groep verschijnt twee jaar na het zeer positief ontvangen Hymns For The Broken, een plaat die gekenmerkt werd door de terugkeer van oud-leden Henrik Danhage (gitaar) en Jonas Ekdahl (drums). Zanger Tom Englund en drummer Ekdahl zijn speciaal voor de gelegenheid overgevlogen vanuit Stockholm. Zij ogen ontspannen, maar geven toe toch wel zenuwachtig te zijn voor deze vuurdoop. Metalfan.nl heeft als Nederlands webzine een primeur en doet verslag van de eerste indrukken van het nieuwe album, dat dus pas over enkele maanden in de schappen zal liggen.

Nadat Englund een korte introductie geeft (“If you don’t like it, please leave”, zegt hij met een knipoog), wordt de plaat op vol volume door de tot een kleine bioscoopzaal omgebouwde luisterruimte geknald. Middels een beamer wordt het (zoals vrijwel altijd prachtige) artwork getoond. The Storm Within is een conceptalbum dat draait om het verlies en de verwerking van een geliefde. De context is verrassend: het verhaal speelt zich af tussen verschillende planeten. Englund en Ekdahl lichten het concept toe in het interview dat ondergetekende na afloop hield met beide heren (en dat later online zal verschijnen).

Het belangrijkst is echter de muziek. Terugkijkend op Hymns For The Broken lijk ik wel de enige die niet helemaal lyrisch was over dat album. Natuurlijk, het materiaal klonk prima, maar ook wel wat op de automatische piloot gecomponeerd. Een oordeel waar ik overigens nog steeds achter sta. Welnu: met betrekking tot The Storm Within zal er geen enkele twijfel meer bestaan: dit is werkelijk een ronduit fantastisch album geworden, dat misschien zelfs wel de boeken in mag als het sterkste Evergrey-album ooit! Samenvattend: het album is véél gitaargerichter, een stuk harder, progressiever en technischer, maar nog steeds ontzettend melodieus, catchy en melancholisch. Ik moet regelmatig denken aan Recreation Day, maar dan technischer, met een vettere productie en muzikanten die gegroeid zijn.

Laten we de nummers eens individueel onder de loep nemen. Opener Distance valt op vanwege de complexe, progressieve riffs en de dramatische melodielijn. De smaakvolle solo’s benadrukken het gitaargerichte karakter van de plaat (in tegenstelling tot bijvoorbeeld het meer zanggerichte Glorious Collision) en het koor op het eind maakt de track helemaal af. Met het geniale Passing Through volgt een eerste hoogtepunt. Het begin van het nummer doet nog wat denken aan Lost (Monday Morning Apocalypse), maar al snel wordt de song een stuk steviger. Er wordt op los gevlamd, maar de catchy ‘hooks’ zorgen voor houvast. Someday is wat meer midtempo, maar nog steeds stevig en technisch. Een knap gecomponeerd nummer.

Het tweede hoogtepunt dient zich aan met Astray, dat opvalt vanwege zijn furieuze, bij vlagen bijna thrash-achtige hakwerk. De Recreation Day-achtige, gevoelige solo benadrukt echter ook de melodieuze kant van Evergrey. Ook The Impossible is van ongekende klasse. Een gevoelig begin op de piano, een heel fraaie tekst en een vocale topprestatie van Englund zorgen ervoor dat dit zo’n typische kippenvelballad is waar Evergrey in uitblinkt. Ook het uitstekende My Allied Ocean knalt er geweldig in met een stevige dubbelbas, vurig gitaarwerk en een heerlijk refrein. Ik ben inmiddels in extase van het ongekende niveau van dit album.

In Orbit wordt opgesierd door gastvocalen van Floor Jansen (Nightwish, ex-After Forever). Hier verkent de band een ander, wat ‘poppiër’ geluid. Het nummer klinkt heel toegankelijk en doet bij vlagen denken aan Ambassador (The Inner Circle). Normaliter zijn dit soort toegankelijkere tracks geschikt als single, maar begrijpelijk genoeg kiest Evergrey hier niet voor, omdat dit nummer totaal niet representatief is voor het album. The Lonely Monarch klinkt vertrouwd: iets meer à la Glorious Collision en met iets minder technisch vuurwerk (hoewel Danhage er op het eind toch nog een flitsende solo tegenaan gooit).

The Paradox Of The Flame gooit het over een rustigere boeg. Dit is wederom zo’n tranentrekkend mooie pianoballad, met een prominente rol voor strijkinstrumenten en prachtige gastvocalen van Carina Englund. De samenzang tussen het huwelijkse stel is ronduit geweldig. Disconnect is een lange track, waarin harde riffs en knallend drumwerk fraai contrasteren met een uitgerekte, melancholische zanglijn. Het nummer switcht mooi van klein en ingetogen naar heftig en bevat flink wat smeuïg gitaarwerk. Afsluiter The Storm Within voelt vooral episch en meeslepend aan, als de aftiteling na een grande finale.

Concluderend: het is moeilijk om op basis van één enkele luisterbeurt een goed oordeel te vellen, maar het moge duidelijk zijn dat Evergrey met The Storm Within een kandidaat voor de jaarlijsten heeft aangeleverd. Het materiaal klinkt enorm vet, spetterend en houdt toch het duistere, melancholische randje. Tegelijkertijd is het album het meest progressieve werk van Evergrey tot op heden. Het kan niet anders of dit epos gaat de band veel nieuwe fans opleveren en veel oude fans heel blij maken!

[ Terug naar de Artikelen ]