Toen we tieners waren zijn we fan geworden van hardere muziek door naar cassettebandjes en mp3-bootlegs van vrienden en familie te luisteren. De klik was er meteen, we waren gelijk verkocht.

Jullie zijn beïnvloed door bands als Metallica, Opeth en Dream Theater. Is het moeilijk voor jullie om over dit soort bands te lezen en om hun muziek aan te schaffen?

Dankzij internet is het een stuk makkelijker om aan informatie over nieuwe muziek en muziekstijlen te komen. Een album kopen is een ander verhaal. We proberen onze favoriete bands zoveel mogelijk te steunen, dus elke keer als een van ons, of iemand die we kennen, naar het buitenland gaat vragen we altijd of ze een aantal cd’s mee kunnen nemen. Het is niet makkelijk, maar we doen ons best.

Explode is begonnen in 1999. Hoe was die begintijd voor jullie? Hoe kwamen jullie bijvoorbeeld aan instrumenten en een repetitieruimte?

Dat was een moeilijke tijd voor de band. Ook nu is het voor beginnende bands niet makkelijk om de bal aan het rollen te krijgen. Neem bijvoorbeeld het aanschaffen van apparatuur. De markt is beperkt en de prijzen zijn een stuk hoger dan in Amerika of Europa. Tel daarbij op dat de salarissen hier veel lager zijn en je snapt dat het erg moeilijk is. We begonnen met goedkope standaardapparatuur en kochten elke keer dat we daar geld voor hadden iets beters. In de begindagen konden we niet eens een fatsoenlijke gitaar of versterker kopen. Soms jamden we dan met een elektrische gitaar en een akoestische gitaar.

Wat is jullie status in Iran? Kent men jullie band of moet je het feit dat je in een band zit geheim houden?

Zoals op vele andere plaatsen is metal niet het populairste muziekgenre in Iran. Men houdt hier meer van pop, rap en hiphop. Traditionele Perzische muziek is hier ook populair. Gelukkig hoeven we het niet geheim te houden. Mensen om ons heen mogen het gerust weten, alleen houden ze niet van de muziek. Metalfans in Iran vinden het prachtig dat er ook een aantal bands uit hun eigen land komt.

De meeste metalfans kennen het verhaal van Acrassicauda, de Irakese band waarvan de leden doodsbedreigingen ontvingen nadat ze in de documentaire Heavy Metal In Baghdad te zien waren. Herkennen jullie hier iets in?

Ja, absoluut. Gelukkig is de situatie niet zo erg waar wij vandaan komen, maar al met al wordt metal niet goedgekeurd door de overheid. Dat zorgt ervoor dat we niet in de media kunnen komen en daardoor moeten we alles wat we doen op kleine schaal doen. We schrijven onze nummers en nemen deze zelf op in de hoop dat we in andere landen ooit voet aan de grond kunnen krijgen.

Kun je eens vertellen tegen welke problemen jullie zoal aan lopen?

Het grootste probleem is dat we geen optredens kunnen doen. Er zijn in Iran geen platenmaatschappijen die ons kunnen helpen met het uitbrengen van een album. We staan in feite helemaal alleen. We hebben geen inkomsten omdat onze muziek niet kan worden verkocht en omdat we geen optredens doen. Verder is het moeilijk om goede instrumenten te vinden. Die zijn hier zeldzaam en erg duur.

Kunnen jullie helemaal niet optreden, zijn er geen alternatieven?

Sommige bands doen privé-optredens en spelen in undergroundstudio’s, garages, etc. Toch is dat riskant, want je hebt daar een vergunning voor nodig en daar is moeilijk aan te komen. Sterker nog, op dit moment is het welhaast onmogelijk. Veel bands richten zich dus vooral op het schrijven, repeteren en opnemen van nieuwe nummers.

Ik kan me voorstellen dat jullie dromen van een internationale tour. Hoe realistisch is dat?

Dat is zeker onze grote droom. We proberen steeds betere muziek te schrijven om zo op het niveau van Europese en Amerikaanse bands te komen. We werken keihard om ooit een tour te kunnen doen.

Jullie combineren heftige thrashriffs met progressieve instrumentale stukken. Is dat jullie stijl sinds de oprichting van de band?

Sinds onze oprichting hebben we ons sterk ontwikkeld. In de begindagen waren we een standaard heavy/thrash metalband, beïnvloed door Megadeth, Slayer en Sepultura. In 2004 namen we een demo op met Perzische teksten die een jaar later uitkwam. De demo duurde dertig minuten en het was vooral thrash metal wat de boventoon voerde. Echter, toen we die demo uitbrachten richtten we ons al op progressieve muziek. We hadden inmiddels een beetje ervaring en met de nieuwe invloeden probeerden we onze eigen stijl te vinden. Uiteindelijk werd dat een combinatie van agressieve thrash en technische metal.

Onlangs kwam het album Labyrinth Of Solitude beschikbaar als download. De meeste nummers zijn lang en kennen veel kronkels en twists.

Zoals elke artiest proberen we ons middels onze muziek te uiten. We zijn van mening dat het muzikaal goed in elkaar moet zitten, ook al zijn de nummers lang en soms ingewikkeld. Bovendien houden we ervan om de muziek stevig en uitdagend te maken. We proberen altijd ons eigen geluid na te streven, maar als iets goed klinkt dan zullen we dat zeker vastleggen. Het maakt ons dan niet uit of het iets softer is zoals in Eternal Dream of juist heftig zoals in Fallen Angel.

Hebben jullie dat album zelf opgenomen?

Het hele proces duurde liefst twee jaar. Dat kwam omdat we geen fulltime muzikanten zijn en we veel andere verplichtingen hebben. We hebben het album in twee verschillende studio’s opgenomen. De ene studio was in Teheran, de andere in Karaj, wat vlakbij Teheran ligt. We hebben twee jaar lang al onze spullen op en neer gesleept. Veel bands hier hebben problemen met het opnemen van de drums. Sommige bands kunnen geen drummer vinden of geen goed drumstel en andere bands kunnen het niet betalen. We probeerden hoe dan ook te voorkomen dat we een drumcomputer moesten gebruiken. Dat kostte veel moeite maar het is uiteindelijk wel gelukt en daar zijn we heel blij mee.

Wordt het album ook op cd uitgebracht?

Onze platenmaatschappij Zirzamin Records hoopt binnenkort de plaat buiten Iran uit te brengen. Voor nu kan men Labyrinth Of Solitude aanschaffen via iTunes en CDBaby.

Schrijven jullie liever in het Perzisch of in het Engels?

We hebben onze eerste demo in het Perzisch gedaan, maar nu geven we de voorkeur aan Engelse teksten. Hierdoor kunnen we met meer mensen communiceren middels onze muziek.

Het opnemen van dit album zal ongetwijfeld veel bloed, zweet en tranen hebben gekost. Wat volgt er nu voor jullie?

Ja, dat klopt. Dat geeft echter niet. We houden van muziek en het voelt geweldig om een album te hebben opgenomen. We gaan natuurlijk nog meer muziek schrijven en ideeën uitwerken die we al hebben en hopen nog meer albums uit te brengen. Er staat ons hopelijk nog veel moois te wachten!