Vrijdag:
Architects Of Chaoz zal niet bij iedereen gelijk een belletje doen rinkelen. Paul Di'Anno daarentegen wel. De zanger zat een eeuwigheid geleden enkele jaren bij een Brits bandje genaamd Iron Maiden en teert nog altijd op dat succes. Met Architects Of Chaoz wil hij echter weer een echte band om zich heen hebben en met dit optreden op Rock Hard probeert hij dan eindelijk eens aan zijn verleden te ontkomen. De mannen spelen namelijk een stuk of zes nummers van debuutalbum The League Of Shadows gespeeld worden. Deze klinken eigenlijk best goed en al snel blijkt dat Di'Anno een uitstekende band achter zich heeft staan. De gevallen zanger staat zelf echter niet. Hij wordt in een rolstoel het podium opgereden en zit de hele show op een stoel. Zijn knie is kapot en lopen gaat hem zeer slecht af. Zijn stem is echter duidelijk herkenbaar en de fans willen die stem het liefst horen op Iron Maiden-klassiekers. Die krijgen ze helemaal op het einde van de set, nadat eerst nog een nummertje gebracht wordt van Battlezone, een andere band uit het verleden van Di'Anno. Het verwachte Maiden-nummer is Killers, wat door de band best aardig gespeeld wordt. Het is echter Di'Anno die het nummer compleet om zeep helpt. In plaats van de tekst te zingen, krijst hij maar wat op de melodie. Het lijkt nergens meer op. Het optreden begon erg goed maar laat met deze cover een vrij smerige smaak achter.
De mannen van Flotsam And Jetsam openen met hun grootste klassieker, de titeltrack van No Place For Disgrace (1988), dus de sfeer zit er meteen goed in. De volgende zes songs zijn eveneens afkomstig van de eerste twee studio-albums, waarmee deze Amerikaanse formatie zich in de tweede helft van de jaren tachtig bij de elite van de thrashmetal schaarde. Pas aan het einde van de show komt een paar (iets) recentere songs voorbij. Af en toe zijn er wat spelfoutjes en valse zangnoten te horen, maar dat mag de pret niet drukken. Eric A.K. blijft ook op vijftigjarige leeftijd nog steeds een uitstekende zanger. De afgelopen jaren zijn met gitarist Steve Conley (F5) en de van Shadows Fall bekende drummer Jason Bittner twee verse krachten bij het gezelschap gekomen. Hun spel sluit naadloos aan op dat van hun oudere collega's. Flotsam And Jetsam zorgt dan ook voor het eerste echte hoogtepunt van Rock Hard 2015.
Pentagram is een legendarische band, die in de jaren zeventig en tachtig een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van doom metal. Daarom is het volledig terecht dat de Amerikaanse formatie een uitnodiging heeft ontvangen voor het Rock Hard festival en een mooie plaats in de programmering krijgt (boven God Dethroned en Flotsam And Jetsam). De groep brengt het eenvoudige, maar effectieve songmateriaal heel behoorlijk. Alleen heeft niemand aan zanger (en enig permanent bandlid) Bobby Liebling verteld dat hij een jaar of vijftien geleden al is overleden. Liebling lijkt rechtstreeks uit een hippie-zombiefilm te zijn gelopen, met een lijkwit gezicht, een haardos waarin de luizen welig tieren, een gewaagde outfit (met roze broek) die pijn doet aan de ogen en de obscene gewoonte om constant aan zijn kruis en billen te voelen en zijn (kronkelende) tong te laten zien. Gelukkig kan Lieblings zang er nog net mee door en spelen zijn begeleiders een prima pot old-school metal. Het optreden van Pentagram is absoluut onderhoudend en memorabel, al ligt dat minder aan de muziek dan aan het met grote ogen "aapje kijken" naar Bobby Lieblings onnavolgbare capriolen.
Venom sluit de eerste dag van het festival goed af en zet gelijk het amfitheater in vuur en vlam met metershoge pyro. Als bandleider Cronos daarna het podium betreed in een "sexy" t-shirt is het feest helemaal compleet. Het is duidelijk dat hij expres een zo smerig mogelijke outfit aangedaan heeft, wat natuurlijk helemaal bij hem en Venom past. Hoe vermakelijk Cronos ook is, het is toch de muziek die telt. En die staat als een huis. In het begin van de set durft de band het aan om nummers van de laatste twee albums Fallen Angels en From The Very Depths ten gehore te brengen, die er best goed ingaan. Maar het zijn toch echt de klassiekers als Welcome To Hell en Countess Bathory. Maar ook minder voor de hand liggende albums als Cast In Stone en Metal Black worden niet genegeerd deze avond, al zit niet iedereen op die nummers te wachten. Gelukkig sluit Venom de avond sterk af met ijzersterke songs als Warhead, Black Metal, In League With Satan en Witching Hour. De pyro en het shirt van Cronos zullen nog lang op ons netvlies gebrand staan, maar een betere afsluiter van de eerste dag hadden we ons niet kunnen wensen.
